Jandy Nelson – I’ll give you the sun (1e recensie)

Jude and her twin brother, Noah, are incredibly close. At thirteen, isolated Noah draws constantly and is falling in love with the charismatic boy next door, while daredevil Jude cliff-dives and wears red-red lipstick and does the talking for both of them. But three years later, Jude and Noah are barely speaking. Something has happened to wreck the twins in different and dramatic ways . . . until Jude meets a cocky, broken, beautiful boy, as well as someone else an even more unpredictable new force in her life. The early years are Noah's story to tell. The later years are Jude's. What the twins don't realize is that they each have only half the story, and if they could just find their way back to one another, they’d have a chance to remake their world.

Schrijver: Jandy Nelson
Titel: I'll give you the sun
Uitgeverij: Dial Books (VS)
Jaartal: 2014
Bladzijden: 372
ISBN: 9780142425763
Genre: psychologisch verhaal
Leeftijd: 15+
- leen het e-boek bij de bib (B)
knop meer info over boek

Luister naar het begin van dit boek...

Of klik hier en ga naar het Youtube-kanaal van Ikvindlezenleuk

Het verhaal in het kort

This is how it all begins.
With Zephyr and Fry – reigning neighborhood sociopaths – torpedoing after me and the whole forest floor shaking under my feet as I blast through air, trees, this white-hot panic.
‘You’re going over, you pussy!” Fry shouts.
Then Zephyr’s on me, has one, both of my arms behind my back, and Fry’s grabbed my sketchpad. I lunge for it but I’m armless, helpless. I try to wriggle out of Zephyr’s grasp. Can’t. Try to blink them into moths. No. They’re still themselves: fifteen-foot-tall, tenth-grade asshats who toss living, breathing thirteen-year-old people like me over cliffs for kicks.
Zephyr’s got me in a headlock from behind and his chest’s heaving into my back, my back into his chest. We’re swimming in sweat. Fry starts leafing through the pad. “Watcha been drawing, Bubble?” I imagine him getting run over by a truck. He holds up a page of sketches. “Zeph, look at all these naked dudes.”

Noah and Jude zijn een tweeling. Dit verhaal wordt verteld vanuit twee gezichtspunten. Noah vertelt het verhaal als ze 13 jaar zijn, Jude vertelt het verhaal als ze 16 jaar zijn. Ze vertellen allebei dus maar een deel van het verhaal. Noah vertelt hoe Jude en hij bezig zijn met de voorbereidingen voor een aanmelding bij de kunstschool, CSA (California School of the Art). Het lijkt hun moeder echt iets voor hen. Ze neemt hen mee naar musea en bekijkt hun tekeningen. Ze heeft vooral aandacht voor de tekeningen van Noah.

‘Really,’ she says seriously. “I’m stunned.” Something in her face is different – it’s like a curtain’s been parted in the middle of it. I sneak a glance at Jude. I can tell she’s crumpled up in a corner of herself, just like I do in emergencies. There’s a crawlspace in me that no one can get to, no matter what. I had no iea she had one too.
Mom doesn’t notice. Usually she notices everything. But she’s sitting there not noticing anything, like she’s dreaming right in front of us.
Finally she snaps out of it, but it’s too late. “Jude, honey, let’s see that book, can’t wait to see what you’ve come up with.”
“That’s okay,” Jude says in the tinsely voice, her book already buried deep in het bag.
Jude and I play a lot of games. Her favorites are How Would You Rather Die? (Jude: freeze, me: burn) and The Drowning Game. The Drowning Game goes like this: if Mom and Dad were drowning, who would we save first? (Me: Mom, duh. Jude: depends on her mood.) And there’s the other variation: If we were drowning, who would Dad save first? (Jude.) For thirteen years, Mom’s stumped us. We had absolutely no idea who she’d dredge out of the water first.
Until now.
And without sharing a glance, we both know it. (308)

Jude vertelt over haar lessen aan CSA. Haar beelden van klei gaan steeds stuk. Jude weet dat de geest van haar moeder dit doet, maar dat kan ze natuurlijk aan niemand vertellen. Dat zou ook niemand geloeven. Jude heeft het gevoel dat ze niet thuishoort op CSA en daarom wil ze haar plaats opgeven. Dat vertelt ze aan haar docent.

I take a breath and then I say it. “Let them have my spot. Really, they deserve it. I don’t.” I lift my head, look in his stunned eyes. “I don’t belong here, Sandy.”
“I see,” he says. “Well, you might feel that way, but the CSA faculty think differently. I think differently.” He picks up his glasses, begins cleaning them with his clay-spattered shirt, making them dirtier. “There was something so unique in those women you made out of sand, the ones that were part of your admission portfolio.”
He closes his eyes for a moment like he’s listening to distant music. “They were so joyful, so whimsical. So much motion, so much emotion.”
What’s he talking about?
“Sandy, I submitted dress patterns and sample dresses I made. I talked about the sand sculptures in my essay.”
“Yes, I remember the essay. And I remember the dresses. Lovely. Too bad we don’t have a fashion focus. But the reason you’re sitting in that chair is because of the photographs of those wonderful sculptures.”
There are no photographs of those sculptures.
Okay then, feeling a little light-headed here in this episode of The Twilight Zone.
Because no one ever even saw them. I made sure of it, always sneaking far down the beach to an isolated cove, the tide taking them away… except Noah did tell me once, no, twice actually, that he followed me and watched me build. But did he take pictures? And send them to CSA? Nothing could seem less likely.
When he found out I got in and he didn’t, he destroyed everything he’d ever made. Not even a doodle remains. He hasn’t picked a pencil, pastel, stick of charcoal, or paintbrush since. (434)

Toen ze 13 jaar waren is hun moeder overleden. De relatie tussen Noah and Jude is hierdoor veranderd, maar veranderde eigenlijk al voor die tijd. Jude is aangenomen bij CSA en Noah niet. Noah is veranderd van een stille jongen zonder vrienden naar een jongen die veel vrienden heeft en zichzelf uitdaagt, bijvoorbeeld door van hoge rotsen de zee in te springen. Noah wil ontzettend graag aangenomen worden bij CSA en volgt in de zomer zelfs stiekem tekenlessen. Hij kijkt vanuit de tuin bij de school stiekem naar binnen en luistert de aanwijzingen van de leraar af. Tijdens deze zomer wordt Noah ook verliefd, op een nieuwe buurjongen, Brian.

He points to my pad. “So I guess you just talk in there, is that it?”
“Pretty much,” I say. We’re under a streetlamp and I’m trying not to stare but it’s hard. I wish the world would stick like a clock so I could look at him for as long as I want. There’s something going on in his face right now, something very bright trying to get out – a dam keeping back a wall of light. His soul might be a sun. I’ve never met anyone who had the sun for a soul.
I want to say more so he doesn’t leave. I feel so good, the freaking green leafy kind of good. “I paint in my head,” I tell him. “I was the whole time.” I’ve never told anyone I do this, not even Jude, and I have no idea why I’m telling him. I’ve never let anyone into the invisible museum before.
“What were you painting?”
The surprise opens his eyes wide. I shouldn’t have said it. I didn’t mean to, it just popped out. The air feels all crackly now and his smile’s vanished. Just yards away, my house is a lighthouse. Before I even realize, I’m darting across the street, a queasy feeling in my stomach like I ruined everything – that last brushstroke that always destroys the painting. He’ll probably try to throw me off Devil’s Drop tomorrow with Fry. He’ll probably take those rocks and –
As I reach the front step, I hear, “How’d I come out?” Curiosity in his voice, not a smidge of asshat.
I turn around. He’s moved out of the light. I can only see a shadowy shape in the road. This is how he came out: He floated into the air high above the sleeping forest, his green hat spinning a few feet above his head. In his hand was the open suitcase and out of it spilled a whole sky of stars.
I can’t tell him, though – how could I? – so I turn back around, jump the steps, open the door, and go inside without looking back. (895)

Jude wil een beeld van steen gaan maken. De leraar op CSA die dit kan doen is voor een paar maanden naar Europa. Ze krijgt de naam van een beeldhouwer die eigenlijk geen cursussen meer geeft. Ze gaat naar zijn huis toe en probeert hem zover te krijgen dat hij haar les wil geven. Dat weigert hij. Jude stort in en begint te huilen...

“This sculpture needs to be made so much you cry like this?”
I turn around. He’s leaning against the wall by the painting of his kiss, his arms crossed.
‘Yes,” I gasp out, then say more calmly, “Yes.” Is he changing his mind? The sob begins to retreat.
He’s stroking his chin. His expression softens. “You need to make this sculpture so badly, you will risk your young life by sharing space with a disease-carrying cat?”
“Yes. Totally, yes. Please.”
“You are sure you want to forsake the warm, moist breath of clay for the cold, unforgiving eternity of stone.”
“I am sure.” Whatever that means.
“Come back tomorrow afternoon. Bring your portfolio and a sketchpad. And tell your brother to give you back the sun, trees, stars, all of it already. I think you need.”
“You’re saying yes?”
“I am, I do not know why but I am.”
I’m about to leap across the room and hug him.
“Oh no.” He wags a finger at me. “Do not look so happy. I tell you ahead of time. All my students despise me.” (2171)

Jude denkt dat haar moeder zal stoppen met rondspoken als ze haar beeld heeft gemaakt. Zal dat inderdaad gaan gebeuren? Zal de relatie tussen Noah and Jude weer verbeteren?
Waarom is Noah niet aangenomen bij CSA en Jude wel? Zullen ze allebei het verdriet om de dood van hun moeder een plaats kunnen geven?

Mening over het boek

Recensie van Mathilde (ouder dan 18 jaar)
Heb je het boek uitgelezen?
Wat vind je van het boek?
★★★★☆ – goed
Waarom heb je dit boek uitgekozen om te lezen?
Andere reden…dit boek werd uitgekozen voor de 2e bijeenkomst van de Bored to Death YA book club (november 2014)
Welke steekwoorden passen bij het boek?
Fascinerend, geheimzinnig, ontroerend, romantisch, zielig
Hoe kom je aan het boek?
Zelf gekocht
Zitten er plaatjes (illustraties) in het boek?
Wat vind je leuk aan het boek? Je kunt bijvoorbeeld een leuk stukje uit het boek overtypen
Het is een verhaal met twee verschillende verhaallijnen die ook nog eens in verschillende tijden plaatsvinden. Je krijgt dus steeds de helft van het verhaal te lezen en pas aan het einde van het boek heb je een goed beeld van wat er in de afgelopen jaren met Noah en Jude is gebeurd. 
Wat vind je niet leuk aan het boek?
Ik moest in het begin wennen aan de twee verschillende verhaallijnen. Ook moest ik wennen aan het feit dat Noah in beelden denkt en regelmatig de titel geeft van een schilderij dat hij zou maken en in zijn hoofd ziet
Is er iemand uit het boek die je in het echt zou willen ontmoeten? Wat zou je dan samen gaan doen?
Ik zou de vrouwenbeelden van Jude graag in het echt willen zien. Kan me er nu weinig bij voorstellen
Wil je nog iets anders vertellen over het boek?
Het boek wordt op dit moment in het Nederlands vertaald en wordt in maart door uitgeverij Blossom Books uitgegeven. Er is nu een wedstrijd voor het omslag. T/m 31 januari kun je in de Bevriende Boekwinkels van Blossom Books jouw keuze laten weten. De keuze is tussen het Amerikaanse omslag of een omslag die getekend is door Emmy, boekblogger op Zon en Maan. Hier lees je meer over de wedstrijd en kun je de twee omslagen zien. 
Bij de bijeenkomst van de Bored to Death YA Book Club was Marc van “Why I love this book” aanwezig. In opdracht van uitgeverij Blossom Books heeft hij filmpjes opgenomen waarin wij om de beurt vertelden wat wij van het boek vonden. Daar heeft hij een compilatiefilmpje van gemaakt en die is op zijn website terug te vinden.
Is het boek moeilijk of gemakkelijk om te lezen?
Zitten er moeilijke woorden in het boek?
Kun je een voorbeeld geven van moeilijke woorden? Wat heb je gedaan toen je deze woorden tegenkwam?
cretin – stupid person, hogwash – onzin. Ik heb de betekenis op internet opgezocht
Wil je het boek nog een keer lezen?
Ik wil het boek misschien nog een keer lezen. Ik wil andere boeken van deze schrijver lezen
Aan wie zou je dit boek aanraden? (bijvoorbeeld kinderen van jouw leeftijd, jonger, ouder, jongens, meisjes)
Aan jongeren vanaf 14 jaar


Geef een antwoord