Celeste Ng – Wat ik nooit eerder heb gezegd

Celeste Ng – Wat ik nooit eerder heb gezegd

Juni, 1977. In het universiteitsstadje Middlewood ontdekt de familie Lee dat hun dochter verdwenen is. Een paar dagen later wordt het lichaam van de zestienjarige Lydia uit het meer gevist. Verteerd door schuldgevoelens slaat haar vader een roekeloze weg in die hem zijn huwelijk kan kosten. Haar moeder Marilyn is gebroken, maar vastbesloten om een dader te vinden – tegen elke prijs. Lydia’s broer is er zeker van dat hun getroebleerde buurjongen Jack iets te maken heeft met het drama. Maar het is de jongste in de familie, Hannah, die meer ziet dan iemand zich realiseert en die wel eens de enige zou kunnen zijn die weet wat er echt gebeurd is.

Informatie over het boek
Schrijver: Celeste Ng
Titel: Wat ik nooit eerder heb gezegd
Uitgeverij: A.W. Bruna
Jaartal: 2015
Bladzijden: 288
Vertaler: Saskia Peterzon-Kotte
Genre: thriller
Leeftijd: 15+
Wil je meer informatie weten over dit boek (bv. of er een film van is) en recensies lezen? Wil je dit boek toevoegen aan jouw wil-ik-lezen-lijst? Klik dan op de oranje knop

Meer informatie & recensies over dit boek

Luister naar het begin van dit boek...


Lydia is dood. Maar dat wezen ze nog niet. Op 3 mei 1977, om halfzeven ’s ochtends, weet niemand iets behalve dit onbeduidende feit: Lydia is te laat voor het onbijt. Zoals altijd heeft haar moeder naast Lydia’s schaaltje cornflakes een geslepen potlood en haar natuurkundehuiswerk neergelegd: zes opgaven, gemarkeerd met vinkjes. Terwijl Lydia’s vader naar zijn werk rijdt, draait hij de knop naar de zender van WXPK, de Beste Nieuwsbron van Noordwest Ohio, die wordt verstoord door het gekraak van statische ruis. Op de trap geeuwt Lydia’s broer, die nog steeds verzonken is in het staartje van zijn droom. En op haar stoel in de hoek van de keuken zit Lydia’s zus met grote ogen over haar cornflakes gebogen, die ze een voor een stuk zuigt, wachtend tot Lydia verschijnt. Zij is degene die uiteindelijk zegt: ‘Lydia doet er lang over vandaag.’ (blz. 7)

Lydia is 16 jaar en woont met haar ouders, broertje en zusje in Middlewood, een kleine universiteitsstad in Ohio. Lydia’s moeder gaat kijken waar Lydia blijft en ziet dat haar bed onbeslapen is. Ze stuurt Nath en Hannah naar school en belt haar man. Van de politie krijgen ze het advies om haar vriendinnen te bellen.

Als ze het laatste nummer hebben gebeld, legt James de telefoon neer. Hij pakt het stuk papier van Marilyn en streept Karen Adler door, zodat de K wordt onderverdeeld in twee keurige V’s. Onder de streep kan hij nog steeds de naam zien. Karen Adler. Marilyn liet Lydia in het weekend nooit uitgaan voordat ze al haar schoolwerk afhad en tegen die tijd was het meestal zondagmiddag. Soms ging Lydia op zo’n zondagmiddag met haar vriendinnen naar het winkelcentrum en bedelde ze om een lift: ‘We gaan met een stel naar de film. Annie Hall. Karen wil er stikgraag heen.’
Dan haalde hij een tientje uit zijn portemonnee en schoof dat over tafel naar haar toe, waarmee hij wilde zeggen: Oké, ga maar lol maken. Nu beseft hij dat hij nooit een kaartje heeft gezien en dat Lydia, voor zover hij zich kan herinneren, altijd alleen op de stoep stond als hij haar kwam halen. Tientallen avonden was hij glimlachend onder aan de trap blijven staan luisteren naar Lydia’s helft van het gesprek dat vanaf de overloop klonk: ‘O god, ik wéét het, toch? En wat zei ze toen?’ Maar nu weet hij dat ze Karen of Pam of Jenn in geen jaren heeft gebeld. Hij denkt nu aan die lange middagen, toen hij dacht dat ze op school bleef om te leren. Gapende gaten in de tijd, waarin ze overal geweest kan zijn en van alles gedaan kan hebben. (blz. 23)

James en Marilyn, Lydia’s ouders, komen er nu achter dat hun dochter tegen hen gelogen heeft. Ze blijkt helemaal geen vriendinnen te hebben. Vooral James is hier kapot van. Hij heeft altijd gehoopt dat Lydia een beter leven zou hebben dan hij. James is in Amerika geboren, maar zijn ouders komen uit China. Hij heeft zich altijd minderwaardig gevoeld.

Een paar dagen later komt de politie langs met de mededeling dat ze Lydia’s lichaam hebben gevonden. Ze lag op de bodem van het weer. Wat zou er met haar gebeurd zijn? De politie denkt dat het zelfmoord is, Marilyn weet zeker dat ze is ontvoerd en vermoord, Nath denkt dat hun buurjongen er mee te maken heeft, de rest van de familie heeft geen idee.

In het boek komen flashbacks voor waarin vooral Marilyn krijgt. Marilyn had dolgraag dokter willen worden, maar in de jaren zestig was het gebruikelijk dat een vrouw stopte met werken als ze ging trouwen. Haar moeder vertelde haar altijd dat het haar taak zou zijn om als huisvrouw alles op orde te houden (een man, kinderen, een huis).

Vlak voordat Marilyn dat eerste dagboek aan Lydia had gegeven, werd op de universiteit het jaarlijkse kerstfeest gehouden. Marilyn had niet willen gaan. Het hele najaar had ze met een vaag gevoel van ontevredenheid geworsteld. Nath was net begonnen in de eerste klas, Lydia zat net op de peuterschool en van Hannah was er nog helemaal geen sprake. Voor het eerst sinds ze getrouwd waren, had Marilyn niets te doen. Ze was negenentwintig, nog jong en nog slank. Nog slim, dacht ze. Ze kon nu eindelijk terug naar school om haar doctoraal te halen. Alles te doen wat ze had gepland voordat de kinderen kwamen. Alleen kon ze zich niet meer herinneren hoe ze een essay moest schrijven of aantekeningen moest maken; het leek zo vaag en wazig als iets wat ze in een droom had gedaan. Hoe kon ze studeren als Nath moest worden ingestopt of als Lydia wilde spelen? Ze bladerde door de advertenties onder VACATURES in de krant, maar die waren allemaal voor serveersters, boekhouders en tekstschrijvers. Niets wat zij kon. Ze dacht aan haar moeder, het leven dat haar moeder voor haar had gewild, het leven dat haar moeder had gehoopt zelf te leiden: een man, kinderen, een huis, haar taak als huisvrouw om alles op orde te houden. Zonder het te willen, had ze dat bereikt. Haar moeder had niet meer voor haar kunnen wensen. Die gedachte bracht haar niet in een feeststemming. (blz. 80)

Marilyn stimuleert Lydia om te doen wat ze wil, om haar dromen te laten uitkomen. Om te doen wat zij zelf niet mocht doen. James stimuleert haar om sociaal te zijn, veel vrienden te maken. Om te zijn wie hij zou willen zijn.

Pas als hij thuiskwam en Lydia zag, vervloog de bittere gifdamp. Voor haar, dacht hij, zou alles anders zijn. Zij zou vriendinnen hebben die zeiden: Doe niet zo idioot, Stan, hoe moet zij dat nou weten? Ze zou evenwichtig en zelfverzekerd zijn; ze zou Goedemorgen, Vivian zeggen en haar buren recht aankijken met die grote, blauwe ogen van haar. Elke dag werd die gedachte dierbaarder.
Elke dag als Marilyn een diepvriesquiche uit de doos haalde of een biefstuk ontdooide – want ze weigerde nog altijd te koken en het gezin aanvaardde dat zwijgend als de prijs voor haar aanwezigheid – maakte ze plannen: boeken die ze voor Lydia zou kopen. Wetenschapsprojecten. Zomercursussen. ‘Alleen als je er belangstelling voor hebt,’ zei ze elke keer tegen Lydia. ‘Alleen als je het wilt.’ Ze meende het elke keer, maar ze besefte niet dat ze haar adem inhield. Lydia wel. Ja, zei ze elke keer. Ja. Ja. En dan haalde haar moeder weer adem. In de krant – die Marilyn zittend tussen de bergen was van a tot z las, op elk stukje van de dag weer een ander gedeelte – zag ze hoop gloren. Yale liet vrouwen toe, en daarna Harvard. Het land leerde nieuwe woorden: Voorkeursbehandeling; wet gelijke behandeling; mw. In plaats van mevrouw of juffrouw. In haar hoofd spon Marilyn de toekomst van Lydia tot een lange, gouden draad; de toekomst waarvan ze zeker wist dat haar dochter die ook wilde; Lydia op hoge hakken en in een witte jas met een stethoscoop om haar nek; Lydia die over een operatietafel gebogen stond met een kring mannen om zich heen die zich vergaapten aan haar bedrevenheid. Elke dag leek het beter mogelijk. (blz. 157)

Lydia wilde dat haar ouders gelukkig zouden zijn en deed alles wat zij haar vroegen. Ook al was dit niet wat zij zelf wilde. Is het liegen tegen haar ouders haar teveel geworden? Heeft ze zelfmoord gepleegd om van deze druk af te komen?

Mening over het boek

Recensie van Mathilde (ouder dan 18 jaar)
Heb je het boek uitgelezen?
Ja
Wat vind je van het boek?
★★★☆☆ – gemiddeld
Waarom heb je dit boek uitgekozen om te lezen?
Andere mensen zeiden dat het een leuk boek is
Welke steekwoorden passen bij het boek?
saai, verrassend, zielig
Hoe kom je aan het boek?
gekregen van de uitgeverij om er een recensie over te schrijven
Zitten er plaatjes (illustraties) in het boek?
Nee
Wat vind je leuk aan het boek?
Lydia is dood en haar familie probeert er achter te komen wat er is gebeurd. Iedereen heeft zo zijn eigen verklaring.
Wat vind je niet leuk aan het boek?
Het verhaal is een beetje saai en er is voor mijn gevoel teveel aandacht voor het verleden van Marilyn, de moeder van Lydia.
Is er iemand uit het boek die je in het echt zou willen ontmoeten? Wat zou je dan samen gaan doen?
Nee
Wil je nog iets anders vertellen over het boek?
Aan het einde van het boek kom je erachter hoe Lydia is doodgegaan en dat was voor mij een verrassing
Is het boek moeilijk of gemakkelijk te lezen?
Gemiddeld
Zitten er moeilijke woorden in het boek?
Ja
Heb je net ‘ja’ ingevuld? Kun je dan een voorbeeld geven van moeilijke woorden? Wat heb je gedaan toen je deze woorden tegenkwam?
gecanneleerde. Het ging over pilaren geloof ik. Ik heb dit woord opgezocht, want ik heb er nog nooit van gehoord. Het blijkt een term uit de architectuur te zijn en het betekent ‘gegroefd of gekarteld’.
Wil je het boek nog een keer lezen?
Nee, ik wil het boek niet nog een keer lezen
Aan wie zou je dit boek aanraden?
Aan jongeren vanaf 15 jaar

Recensies

Heb jij dit boek gelezen? Of een ander leuk boek? Klik op de oranje knop en vul het vragenformulier in
Dat is alles wat jij hoeft te doen om een recensie te schrijven...


Schrijf zelf een recensie

Tip

Ben je op zoek naar meer informatie over de schrijver, illustrator en/of vertaler? Veel van deze boekenmakers hebben een eigen website. Daarnaast vind je meer informatie op de websites van de uitgeverijen en op de websites van Jeugdbibliotheek, Jeugdliteratuur, Leesfeest, Literatuurplein

  •  
  •  
  •  
  •  
  •  

Geef een reactie