Sarah Moore Fitzgerald – De appeltaart van hoop (2e recensie)

Oscar Dunleavy bakt de meest perfecte appeltaarten ter wereld. Nu wordt hij vermist en men vermoed dat hij dood is. Niemand lijkt zich erover te verbazen, behalve zijn beste vriendin Meg en zijn broertje Stevie. Meg en Stevie zijn vastbesloten om te ontdekken wat er met Oscar is gebeurd. Samen leren ze over loyaliteit en vriendschap en de kracht van hoop.

Boekinformatie
Schrijver: Sarah Moore Fitzgerald
Titel: De appeltaart van hoop
Uitgeverij: Van Goor
Jaartal: 2016
Bladzijden: 200
Vertaler: Sandra C. Hessels
ISBN: 9789000348138
Genre: zonder genre
Leeftijd: 12+
knop meer info over boek

Luister naar het begin van dit boek...

Of klik hier en ga naar het Youtube-kanaal van Ikvindlezenleuk

Het verhaal in het kort

Er stond een ambulance klaar naast de kerk voor het geval er iemand flauwviel. Mannen met groene banden voor hun arm regelden het verkeer. Iemand had met rode stif VOL op een stuk karton geschreven en dat bij de ingang van de parkeerplaats opgehangen. De buren openden hun hekken voor extra parkeerruimte.
Binnen waren er grote papieren stroken aan de rugleuning van de eerste vier kerkbanken bevestigd, met daarop de tekst GERESERVEERD VOOR 3R, want daar mochten alleen zijn klasgenoten en hun familie zitten.
Iedereen zat er als verdoofd bij. Dit was de dag herinnering en gebed voor Oscar Dunleavy. Hij was vermist, en men nam aan dat hij dood was. En dat is niet iets waar je ooit aan kunt wennen. (blz. 7)

Oscar Dunleavy is verdwenen. Niemand weet wat er met hem is gebeurd. Zijn beste vriendin Meg woonde een paar maanden in Nieuw-Zeeland, maar komt met haar familie terug vanwege de vermissing van Oscar. Iedereen denkt dat hij zelfmoord heeft gepleegd. Meg gelooft er niets van, want zoiets zou Oscar nooit doen. Ook Stevie, zijn broer, gelooft het niet. Samen proberen ze er achter te komen wat er is gebeurd.

‘Zou hij ongelukkig geweest kunnen zijn, Stevie? Denk je dat er iets gebeurd zou kunnen zijn waardoor hij… nou, waardoor hij zoiets zou willen doen?’
‘Weet je, iedereen is af en toe wel eens verdrietig. Dat wil nog niet zeggen dat iedereen zelfmoord wil plegen.’
‘Ja, dat weet ik. Maar ik dacht misschien…’
‘Meg,’ zei hij, met zijn hand in de lucht als een soort schild. ‘Ik moet erop kunnen rekenen dat jij de hoop niet opgeeft. Je moet blijven geloven dat hij nog leeft. Als we ophouden dat te geloven, dan is er niemand meer die hem steunt. En waar hij ook uithangt, hij heeft iemand nodig die aan zijn kant staat. Begrijp je dat dan niet? Hij is blijkbaar gewoon even ergens naartoe gegaan. Ik weet zeker dat hij terugkomt. Het is onze taak om uit te vinden waar “ergens” is, en er alles aan te doen om hem te helpen weer naar huis te komen. Dit is niet het juiste moment om te gaan twijfelen, Meg. Dit is echt belangrijk. Sterker nog, er zal ons hele leven lang niets zijn wat belangrijker is om in te blijven geloven.’ (blz. 22)

Meg en Stevie halen herinneringen aan Oscar op. Hij kon ongelooflijk lekkere appeltaarten bakken. Meg herinnert zich dat hij hiermee een oude man heeft tegengehouden om zelfmoord te plegen.

‘Dit is een appeltaart,’ had Oscar Barney die avond plechtig medegedeeld alsof dat de oplossing was voor alles, en alsof dat op zich weer een miljoen andere verklaringen in zich droeg.
‘Maar het is geen gewone appeltaart. Het is de appeltaart van hoop. Nadat je een hap hebt genomen, ziet de wereld er ineens bijna helemaal anders uit. Dingen veranderen en tegen de tijd dat je een hele punt op hebt, realiseer je je dat alles weer goed komt.’
En toen Barney een hap nam, veranderde zijn gezichtsuitdrukking inderdaad. Ik weet niet helemaal zeker of er iets magisch aan Oscars appeltaarten was, maar ik moet zeggen dat ze echt verrukkelijk smaakten. (blz. 48)

Ze komen er achter dat er op school iets veranderde voor Oscar. Nadat Meg verhuisd was kwam er een nieuw meisje in zijn klas. Ze leek erg aardig en Oscar en zij werden vrienden. Op de een of andere manier kwam Oscar steeds verder buiten de groep van klasgenoten te staan. Meg herinnert zich dat iedereen met Oscar op kon schieten, maar dat veranderde blijkbaar. Hij werd een eenling. Zou hij dan toch zelfmoord hebben gepleegd?

Mening over het boek

Recensie van Mathilde (ouder dan 18 jaar)
Heb je het boek uitgelezen?
Ja
Wat vind je van het boek?
★★★☆☆
Waarom heb je dit boek uitgekozen om te lezen?
Het boek heeft een mooie voorkant, Ik vond de tekst op de achterkant leuk
Welke steekwoorden passen bij het boek?
fascinerend, geheimzinnig, ontroerend, verrassend, zielig
Hoe kom je aan het boek?
gekregen van de uitgeverij om er een recensie over te schrijven
Zitten er plaatjes (illustraties) in het boek?
Nee
Wat vind je leuk aan het boek?
Oscar kan appeltaarten bakken waardoor mensen weer hoop krijgen
Wat vind je niet leuk aan het boek?
Ik vind het jammer dat er niet meer aandacht is voor de bijzondere appeltaarten van Oscar. Ik vond het irritant dat Meg en Oscar hun vriendschap hebben laten verwateren doordat ze ervan uitgingen dat de ander geen contact meer wilde. Waarom heeft geen van beiden het aan de ander gevraagd?
Is er iemand uit het boek die je in het echt zou willen ontmoeten? Wat zou je dan samen gaan doen?
Ik wil Oscar ontmoeten en zijn appeltaart proeven
Wil je nog iets anders vertellen over het boek?
Nee
Is het boek moeilijk of gemakkelijk te lezen?
Gemiddeld
Zitten er moeilijke woorden in het boek?
Nee
Wil je het boek nog een keer lezen?
Weet ik niet
Voor wie zou dit een leuk boek zijn?
Voor jongeren vanaf 12 jaar

Geef een antwoord