Daan Remmerts de Vries – Geest

Daan Remmerts de Vries – Geest

Op Jochems middelbare school in het hart van Amsterdam is een leven zonder social media en internet ondenkbaar. Als zijn ouders besluiten te emigreren naar een afgelegen gebied in Schotland, zonder bereik en internet, raakt hij dan ook totaal in paniek. Kun je overleven aan het (wifi-loze) uiteinde van de wereld...?

Informatie over het boek
Daan Remmerts de Vries - Geest
Querido 2017
Bladzijden: 272
Leeftijd: 12+

 

Meer informatie
Zijn er meer recensies over dit boek? Heeft dit boek een prijs gewonnen? Waar kan ik het boek kopen? Kijk hier voor een antwoord op deze vragen.

 

Voorleesfragment

 

 

Mijn samenvatting

Kun jij je die dag herinneren dat we gingen zwemmen in Vinkeveen?
Daar moet ik het even met je over hebben. Het is alweer zo’n zeven jaar geleden dat dat is gebeurd, maar ik weet het nog, en ik dacht er vanmorgen aan.
We hadden een motorboot gehuurd. We waren met z’n vieren naar een eiland gevaren. Ik had voorin liggen kijken naar de golven; bruine, onrustige, opspattende golven, het woei behoorlijk. Het meer was verder tamelijk stil, hier en daar een zeilboot.
Op dat eilandje meerde pa aan. Er werden handdoeken uitgespreid, ma ging liggen zonnen. En pa zat de krant te lezen, soms klapte dat ding dubbel. Ik zie nog voor me hoe dik pa toen al was. Dat was erg zichtbaar in z’n net even te kleine, blauwe zwembroek. Een enkele keer ging z’n telefoontje en liep hij pratend weg. Eeuwig bezig met de zaak.
Het was op zo’n moment dat de boot wegdreef. Ma verdoofd door de zon, pa in de verte aan het ouwehoeren, met z’n rug naar ons toe. En plotseling zag ik de boot dobberen, een stukje verderop. Ik was zeven. Acht misschien. Maar ik kon zwemmen, zeker.
Jij riep: ‘Daar gaat de boot!’
En ik riep: ‘Ik haal ’m!’
En zonder erover na te denken holde ik het water in en plonsde ik weg. (blz. 7)

Jochem is 14 jaar. Zijn oudere zus is dit jaar overleden. Hij schrijft haar brieven met herinneringen. Hij mist zijn zus. Zijn vrienden weten niet hoe hij zich voelt. Ze laten elkaar alleen de positieve dingen van hun leven zien en ze communiceren vooral via social media. Zo hangen ze vaak rond in het Vondelpark.

Wat later zien ze hoe twee fietsers, beiden starend op hun telefoontje, elkaar raken met hun stuur. Even glijden ze samen voort, zij aan zij, zwabberend aan elkaar gekleefd. Dan gaan
ze onderuit. Een vrouw en een jongen. Met een kletterende klap komen ze terecht op het asfalt.
‘Woah!’ roept Marty opgewonden.
Alle drie staan ze te filmen. Marty geeft hardop commentaar. ‘Mooie dag in het Vondelpark! Maarrr… het is een wrede wereld, mensen. Altijd moet je uit je dopjes blijven kijken,
weet je wel… Hoe gaat dit aflopen…?’
‘Matten!’ fluistert Jon. ‘Kom op!’
De fietsers komen langzaam overeind. De jongen lijkt niks te hebben. De vrouw wrijft met een pijnlijk gezicht over haar heup. Enkele wandelaars schieten te hulp. Een jonge vrouw raapt een van de fietsen op.
Jochem, Marty en Jon filmen nog even door. Maar als steeds meer hoofden van het toegestroomde publiek zich in hun richting draaien, wenden ze zich af. Marty post zijn filmpje.
Treurig ongeluk tijdens Pokémon Go-expeditie!!!
‘“Treurig” moet je er gewoon bij zetten,’ zegt hij. ‘Anders lijkt het nog alsof wij het leuk vinden.’
‘Ja, jongen, dát mag niet,’ vult Jochem aan. (blz. 12)

Als Jochem thuis komt staat de televisie aan. Zijn vader is verslaafd aan tv kijken. Hij staat ook tijdens het eten aan, want sinds Jochems zus is overleden is het stil in huis geworden. Te stil. Jochem vindt tv iets voor oude mensen. Het is zo traag… Jochem gaat liever gamen of berichten delen en bekijken op social media.

Wat is echt? En wat is onecht?
Wat Jochem betreft is het duidelijk: het internet is echt. Daar is de wereld zoals hij moet zijn. Je kunt neergeschoten worden in een game. Maar erg is dat niet. Het doet geen pijn. De geur van bloed zal je niet ruiken. Je ligt eruit, je had naar een hoger level gewild, maar dat is niet gelukt. Niet nu. Geen probleem, je kunt opnieuw beginnen. De dood bestaat niet, je drukt gewoon op Continue. Weggaan is maar tijdelijk. Weggaan duurt tot het moment dat je je computer weer aanklikt. Dan ben je er weer.
De wereld op het schoolplein is anders. Die wereld is lastig. Hier moet je je op de juiste manier kleden. Doe je dat niet, dan lig je eruit. Hier moet je zorgen dat je de juiste dingen
zegt, op de juiste toon. Doe je dat niet, dan lig je eruit. En het zou wel eens zo kunnen zijn dat je dan niet opnieuw kunt beginnen.
En hier, op school, moet je dingen weten, zonder dat je ze kan opzoeken. Doe je dat niet, dan blijf je zitten, op hetzelfde level. Of je wordt weggestuurd…
Ja, dát leven is vals. Als Jochem de keuze zou hebben zou hij leven in cyberspace. (blz. 21)

Jochem vindt het echte leven saai. Op school zou hij moeten opletten, maar hij verveelt zich. Hij staat er slecht voor en de kans is levensgroot dat hij alweer zal blijvenzitten. Hij is doodsbang dat hij dan zijn vrienden zal verliezen.

Jochem ziet in enkele seconden haarscherp voor zich hoe het zal gaan: zijn vrienden zullen in het begin nog contact met hem houden. Ze zullen appen en foto’s plaatsen. In het weekend zullen ze elkaar treffen in het park.
Maar dan zal er opeens een weekend aanbreken dat hij niet gevraagd zal worden om te komen. Hij zal zelf een appje sturen. Hij zal een appje terugkrijgen, dat ze er al een tijdje zijn. Hij zal zich naar het park haasten. Ze zullen gaan skeeleren, of ze zullen op jacht gaan, of wat er op dat moment dan ook gaande is.
Maar zijn vrienden zullen niet meer helemaal zijn vrienden zijn. Hun appjes zullen wat minder vaak verschijnen. Want ze zijn doorgegaan. Ze zullen het soms hebben over leraren die hij niet kent, of over voorvallen waar hij niet bij is geweest. Ze zullen bovendien een beetje op hem neerkijken.
Want één ding beseft Jochem heel goed: de wereld houdt niet van losers.
Losers worden uitgestoten. Niet direct. Maar toch langzaam maar zeker. Want naar losers wordt niet geluisterd. Sommige volgers op Instagram zullen hem ontvrienden. Er zal een dag
komen dat er nauwelijks meer iemand een commentaartje post onder zijn foto’s.
Misschien kan hij zich aansluiten bij een nieuw groepje. Maar bij de jongere gastjes in zijn nieuwe klas – straks zelfs twee jaar jonger dan hij! – zal hij ook niet helemaal horen. Oudere
gasten worden meestal met argwaan bekeken. Niet cool. De toon waarop ze praten is gewoon niet helemaal goed.
Losers worden er, kortom, uitgewerkt… (blz. 41)

Zijn vader zorgt er voor dat Jochem een tweede kans krijgt op school. Hij moet de komende weken heel hard gaan werken om zijn achterstand in te halen. Jochem beloofd dat hij zijn best zal doen.

Een uur later zit hij weer te gamen. Hij heeft zichzelf een pauze gegund. Even wat ontspanning. Want het duizelt hem. De revolutionaire uitvinding van de stoommachine… De schaalvergroting in de textielnijverheid… Het onomkeerbare proces van de urbanisatie… De schrijnende uitbuiting van de fabrieksarbeiders…
Jochem heeft nog geen hoofdstuk kunnen bestuderen. Want, goeiegod, wat gaat het allemaal langzaam. Het is taai om een boek te lezen; zeker een dergelijk, dodelijk droog boek dat niets, maar dan ook niets te maken lijkt te hebben met zijn leven. Zijn vader heeft mensen in dienst, dat wel. Die werken dus in het bedrijf. Worden die uitgebuit…? Die krijgen toch gewoon hun maandelijkse loon…?
En waarom is hijzelf geen computer? Dan zou hij zo’n tekst gewoon kunnen kopiëren en opslaan. Waarom zijn mensen zo traag en vergeten ze de hele tijd weer dingen…?
Even ontsnapping! Hij heeft het verdiend. Weer duikt hij onder in de wereld van Schieten of Geschoten Worden, en: hij is goed! Hij is op dreef, vloeiend knalt hij de een na de ander
neer, en hij bereikt daarmee een level waar hij nog nooit eerder is geweest.
Jochem voelt zich weer sterk. Steeds soepeler springt Zaaru door hele mijnenvelden van vijanden, groots, onaantastbaar, glorieus! Hier is Jochem een held.
En dan is het opeens weer etenstijd. (blz. 63)

Het gaat Jochem niet lukken om zijn slechte cijfers op te halen. Zijn ouders vertellen hem dat ze hebben besloten dat ze als gezin gaan verhuizen naar Schotland. Zijn vader heeft zijn bedrijf verkocht en hoeft niet meer te werken. Ze denen dat het voor Jochem ook beter zal zijn om naar een plek te gaan met minder afleiding. Een nieuwe start voor het hele gezin. Jochem is verbijsterd! Zijn vader heeft een huis gekocht in een dorpje in het noordwesten van Schotland, de Highlands. Als ze daar aan komen is het nog erger dan Jochem gedacht had. Ze hebben geen tv en, nog veel erger, er is geen wifi. Hoe kan Jochem hier overleven?

 

Mening over het boek

Recensie van Mathilde (ouder dan 18 jaar)
Hoe kom je aan het boek?
gekregen van de uitgeverij om er een recensie over te schrijven
Wat vind je van het boek?
★★★★☆
Waarom heb je dit boek uitgekozen om te lezen?
Ik vond de tekst op de achterkant leuk
Welke steekwoorden passen bij het boek?
grappig, realistisch, verrassend, zielig
Staan er illustraties in het boek? Wie heeft ze gemaakt?
Nee
Wat vind je van de illustraties? Passen ze bij het verhaal?
n.v.t.
Is het boek moeilijk of gemakkelijk te lezen?
Gemiddeld
Waar gaat het verhaal over?
Zie hierboven
Wie is de hoofdpersoon?
De hoofdpersoon is Jochem, een jongen van 14 jaar
Zou je iemand uit het verhaal willen ontmoeten? Waarom? En wat zou je dan gaan doen?
Ik wil het dorp zien waar Jochem met zijn ouders naartoe verhuist, en de dieren die daar leven (vooral de puffins)
In welke tijd speelt het verhaal zich af?
Nu
Waar speelt het verhaal zich af?
Het verhaal speelt zich in het begin af in Amsterdam en daarna in een klein dorpje in het noordwesten van Schotland
Waarom moeten anderen dit boek lezen?
Het is een verhaal over een jongen die verslaafd is aan zijn telefoon en niets ergers kan voorstellen dan geen bereik te hebben
Wil je nog iets anders vertellen over het boek?
Ik vond de scène met de baby puffins geweldig! Die zou ik graag willen knuffelen. In 2013 was ik in Schotland op vakantie en toen hebben we honderden puffins gezien. Zo gaaf! 
Wil je het boek nog een keer lezen?
Ik wil andere boeken van deze schrijver lezen

 

Tip

Ben je op zoek naar meer informatie over de schrijver, illustrator en/of vertaler? Veel van deze boekenmakers hebben een eigen website. Daarnaast vind je meer informatie op de websites van de uitgeverijen en op de websites van Jeugdbibliotheek, Jeugdliteratuur.org, Leesfeest, Literatuurplein
Succes!

Geef een reactie

Onzinreacties en spam worden natuurlijk niet geplaatst... Je e-mailadres wordt niet zichtbaar op de website