Alexandra Bracken – De overlevenden (The darkest minds 1)

geplaatst in: ★★★☆☆, 15+, recensie, recensieboek | 0

Alexandra Bracken – De overlevenden (The darkest minds 1)

Als Ruby op haar tiende verjaardag wakker wordt, is iets in haar anders dan de dag ervoor. De verandering is voor haar ouders alarmerend genoeg om haar in de garage op te sluiten en de politie te bellen. De verandering zorgt ervoor dat Ruby naar Thurmond, een zwaar bewaakt heropvoedingskamp, wordt gestuurd. Ze heeft weliswaar de mysterieuze ziekte overleefd die als een epidemie onder de jongeren van Amerika rondwaarde, maar ze heeft er iets angstaanjagends voor in de plaats gekregen: bovennatuurlijke krachten die oncontroleerbaar zijn. Nu Ruby zestien is, behoort ze tot de gevaarlijkste tieners in het land…

Informatie over het boek
Alexandra Bracken - De overlevenden
Serie: The darkest minds #1
Karakter 2017
Bladzijden: 416
Vertaald door Anne-Mariek Buijs
Leeftijd: 15+
Genre: science fiction & fantasy

 

Meer informatie
Zijn er meer recensies over dit boek? Heeft dit boek een prijs gewonnen? Waar kan ik het boek kopen? Kijk hier voor een antwoord op deze vragen.

 

Mijn samenvatting

Toen de Witte Ruis klonk, waren wij in de Tuin onkruid aan het wieden.
Ik reageerde er altijd slecht op. Het maakte niet uit of ik buiten stond, in de Kantine aan het eten was, of opgesloten zat in mijn barak. Als die Ruis kwam, explodeerden de schrille tonen als een staafbom tussen mijn oren. Andere meiden in Thurmond konden na een paar minuten al overeind krabbelen, de misselijkheid en desoriëntatie van zich afschudden als de losse grassprietjes die aan hun kampuniformen plakten. Maar ik? Het zou uren duren voor ik weer een beetje de oude was.
Dat had dit keer niet anders moeten zijn.
Maar dat was het wel.
Ik wist niet wat de oorzaak van de straf was. We werkten zo dicht bij het hek van schrikdraad dat ik de schroeilucht daarvan rook en de elektrische spanning die het afgaf in mijn tanden voelde tintelen. Misschien was er iemand zo moedig geweest om voorbij de grenzen van de Tuin te lopen. Of misschien had iemand een droom verwezenlijkt door een steen naar het hoofd van de dichtstbijzijnde soldaat van de Speciale Psi-eenheid te gooien. Dat was het nog waard geweest ook.
Het enige wat ik zeker wist was dat de luidsprekers die hoog boven ons hoofd hingen twee keer waarschuwend loeiden: een keer kort, een keer lang. De huid van mijn nek prikte toen ik voorover naar de vochtige aarde leunde, mijn handen stevig over mijn oren gedrukt, mijn schouders opgetrokken om de klap op te vangen.
Het geluid dat door de luidsprekers kwam was niet echt witte ruis. Het was niet dat rare gezoem dat je soms in de lucht hoorde als je je helemaal stilhield, of dat vage brommen van een computerscherm. Voor de overheid van de Verenigde Staten en het ministerie van psi-jongeren was het het liefdeskind van een autoalarm en een tandartsboortje, en dan zo hoog afgesteld dat het je oren liet bloeden. (blz. 7)

Ruby woont al zo’n 6 jaar in een kamp. Ze was 10 jaar toen een meisje bij haar uit de klas overleed. Tijdens de lunchpauze zat Grace te praten en opeens viel ze stil, viel van haar stoel en was dood. Daarna stierven er steeds meer kinderen…

Al snel ging het kwaad tot erger. Een week nadat drie van de vier kinderen in mijn buurt waren begraven, sprak de president het land officieel toe. Mam en pap volgden de livestream op de computer, en ik luisterde mee vanaf de andere kant van de deur van het kantoortje.
‘Landgenoten,’ sprak president Gray, ‘vandaag moeten we het hoofd bieden aan een verwoestende crisis, een die niet alleen het leven van onze kinderen bedreigt, maar ook de toekomst van ons geweldige land. Laat het u een troost zijn dat we in Washington, in deze zware tijd, programma’s ontwikkelen om zowel de families te steunen die getroffen zijn door deze verschrikkelijke aandoening als de kinderen die zo gezegend zijn om die te overleven.’
Had ik zijn gezicht maar kunnen zien terwijl hij dit vertelde, want volgens mij wist hij – dat moest wel – dat deze dreiging, dit obstakel naar onze zogenaamd schitterende toekomst, niets te maken had met de kinderen die waren gestorven. Begraven of tot as verbrand, zij konden alleen door de herinneringen spoken van de mensen die van hen hadden gehouden. Ze waren verdwenen. Voorgoed.
En die lijst symptomen, die dubbelgevouwen en dichtgeniet door leraren mee naar huis was gegeven en wel honderd keer op het nieuws op tv werd getoond, terwijl de gezichten van de overledenen onder in beeld voorbijkwamen? Ze waren nooit bang geweest voor de kinderen die misschien zouden sterven, of voor de leegtes die ze zouden achterlaten.
Ze waren bang voor ons… Voor degenen die in leven bleven. (blz. 12)

De kinderen die niet ziek werden werden opgehaald met bussen en naar een kamp gebracht. Dat gebeurde ook met Ruby. Ze zat uren in een bus en niemand van de volwassenen vertelde hen iets. Eenmaal in het kamp werd elk kind onderzocht en ingedeeld in een kleur. Die kleur had te maken bijzondere krachten die de kinderen zouden hebben. Ruby was doodsbang, maar gelukkig maakte ze al snel vrienden.

Zonder ook maar iets uit te leggen trokken SPE’ers kinderen uit de rij en duwden die naar een witte jas toe en het bijbehorende kantoor. De uitbarsting van verwarde en angstige geluiden uit de rijen werd gesmoord door een doordringende zoemer. Ik leunde naar achteren op mijn hakken. De deuren gingen weer dicht.
Zou ik die kinderen ooit nog zien? Wat was er mis met ons? Mijn hoofd voelde aan alsof het vol nat zand zat toen ik over mijn schouder keek. De jongen met het bebloede gezicht was nergens te bekennen, maar de herinnering aan hem had me door het hele kamp achtervolgd. Hadden ze ons hiernaartoe gebracht omdat ze dachten dat we de ziekte van Everhart hadden? Dachten ze dat we dood zouden gaan? Hoe had die jongen die SPE’er dat laten doen? Wat had hij tegen haar gezegd?
Terwijl ik daar stond, zo hard bevend dat mijn gewrichten er pijn van deden, voelde ik dat iemand mijn hand vastpakte. Dat meisje – hetzelfde meisje dat me buiten de modder in had geduwd – keek me vastberaden aan. Haar donkerblonde haar zat tegen haar schedel geplakt. Er liep een roze litteken van haar neus naar haar bovenlip. Haar donkere ogen flitsten, en toen ze sprak, zag ik dat ze de draadjes van haar beugel hadden verwijderd, maar dat ze de metalen plaatjes op haar voortanden hadden laten zitten.
‘Wees niet bang,’ fluisterde ze. ‘Laat het ze niet merken.’ (blz. 21)

De jaren gaan voorbij en het kamp zit inmiddels bomvol. Er zijn overal in het land kampen opgericht. De kinderen horen niets van de buitenwereld. In het eerste jaar werden kinderen die ingedeeld waren bij Rood, Oranje of Geel weggebracht uit het kamp. Niemand weet wat er met hen is gebeurd. Ruby heeft bijzondere krachten, meer dan de bewakers weten, maar ze heeft zich goed tussen de Groenen kunnen verstoppen. Totdat de Witte Ruis anders wordt afgespeeld. Ruby valt flauw en wordt naar de ziekenboeg gebracht. Daar fluistert een dokter haar toe dat ze gevaar loopt en dat zij Ruby kan helpen om te ontsnappen.

Waarom namen ze dan eigenlijk de moeite om te wachten? Waarom namen ze me niet meteen mee naar de struiken om me daar neer te knallen? Dat deden ze toch ook met de anderen? De Gelen en Oranjes en Roden? Ze maakten hen af, omdat ze te gevaarlijk waren.
Ik ben te gevaarlijk.
Ik wist niet eens hoe ik mijn talent moest gebruiken. Ik was niet als de andere Oranjes, die zomaar bevelen konden geven of gemene kleine gedachten bij andere mensen in hun hoofd konden plaatsen. Ik had al die kracht, maar niets van de controle… alle ellende, en geen enkel voordeel.
Wat ik had kunnen uitvogelen was dat ik iemand moest aanraken om hem of haar te kunnen beïnvloeden met mijn vermogens. En zelfs dan…
Het was meer alsof ik een glimp opving van hun gedachten in plaats van die te beïnvloeden. Ik had nog nooit geprobeerd een gedachte bij een ander naar binnen te duwen, en het was niet alsof ik de kans of het verlangen had gehad om dat te proberen. Na elk onverwacht uitstapje van mijn geest, bewust of onbewust, was het één grote chaos van gedachten en beelden, woorden en pijn. Het duurde uren voordat ik me weer een beetje de oude voelde. (blz. 46)

En zo komt Ruby voor het eerst in jaren weer in de echte wereld. Ze vertrouwt de dokter niet volledig en als ze onderweg bij een tankstation stoppen besluit ze te vluchten. Ze komt in contact met drie andere jongeren. Zij zijn hun kamp ontvlucht en weten Ruby meer te vertellen over de dokter. Gezamenlijk gaan ze op zoek naar East River. Dat is een veilige plek voor jongeren zoals zij. Zullen ze deze plek kunnen vinden? Zijn ze dan echt veilig? Zal Ruby haar ouders ooit weer terugzien?

 

Mening over het boek

Recensie van Mathilde (ouder dan 18 jaar)
Hoe kom je aan het boek?
gekregen van de uitgeverij om er een recensie over te schrijven
Wat vind je van het boek?
★★★☆☆
Waarom heb je dit boek uitgekozen om te lezen?
Het boek heeft een mooie voorkant, Ik vond de tekst op de achterkant leuk
Welke steekwoorden passen bij het boek?
geheimzinnig, romantisch, spannend
Staan er illustraties in het boek? Wie heeft ze gemaakt?
nee
Wat vind je van de illustraties? Passen ze bij het verhaal?
n.v.t.
Is het boek moeilijk of gemakkelijk te lezen?
Gemiddeld
Waar gaat het verhaal over?
Zie hierboven
Wie is de hoofdpersoon?
De hoofdpersoon is Ruby, een meisje van 16 jaar
Zou je iemand uit het verhaal willen ontmoeten? Waarom? En wat zou je dan gaan doen?
Nee, ik wil niemand ontmoeten
In welke tijd speelt het verhaal zich af?
In de toekomst
Waar speelt het verhaal zich af?
Het verhaal speelt zich af in Amerika, in de staat Virginia
Waarom moeten anderen dit boek lezen?
Het is een spannend verhaal over jongeren met bijzondere krachten
Wil je nog iets anders vertellen over het boek?
Dit is het eerste deel van een trilogie. Het verhaal is spannend, maar het deed mij erg veel denken aan andere series, zoals The Program van Suzanne Young, Project Persefone van Michelle Gagnon, Legend van Marie Lu. Hierdoor verraste het verhaal mij niet
Wil je het boek nog een keer lezen?
Nee, ik wil het boek niet nog een keer lezen, Weet ik niet

 

Tip

Ben je op zoek naar meer informatie over de schrijver, illustrator en/of vertaler? Veel van deze boekenmakers hebben een eigen website. Daarnaast vind je meer informatie op de websites van de uitgeverijen en op de websites van Jeugdbibliotheek, Jeugdliteratuur.org, Leesfeest, Literatuurplein
Succes!

Geef een reactie

Onzinreacties en spam worden natuurlijk niet geplaatst... Je e-mailadres wordt niet zichtbaar op de website