Rinske Hillen – Houtrot

geplaatst in: ★★★☆☆, 18+, recensie, voorleesfragment | 0
Rinske Hillen – Houtrot

Natuurfilosoof Bram Wenksterman bewoont een pand aan de Amsterdamse Keizersgracht dat al generaties lang in zijn familie is. In de immense achtertuin liggen zijn voorouders begraven. De fundering moet dringend worden aangepakt en er zit niets anders op dan geld te vragen aan zijn rijke schoonvader. Dat ligt gevoelig, want Wenkstermans vrouw is pas opgenomen in een psychiatrische inrichting en de meningen zijn verdeeld: nam hij de juiste beslissing? Intussen organiseert zijn minnares een verrassingsfeest voor zijn vijfenvijftigste verjaardag. Als zijn dochter Amber voor die gelegenheid naar huis komt, ontdekt ze een voortwoekerend geheim. Het feest blijkt de aanzet tot een ongekend dramatische climax.

Boekinformatie
Schrijver: Rinske Hillen
Titel: Houtrot
Uitgeverij: Querido
Jaartal: 2017
Bladzijden: 256
Leeftijd: 18+

Lees dit boek
De leukste plek om een boek te kopen is de (kinder)boekwinkel. Als je toch online wilt kopen doe dat dan via een linkje hieronder en ondersteun deze website. Of leen het boek bij de bibliotheek in Nederland of in België
bol.com | bruna | eboek (bieb NL)
Klik hier voor meer informatie over dit boek en alle recensies

Luister naar het begin van dit boek...


Mijn samenvatting

Niets, of nee, weinig. In deze geschiedenis stel ik weinig voor, en laat ik het voorzichtig zeggen, jij evenmin. Laten we ons niets verbeelden, dit gaat niets over ons. Keizersgracht 268. Mijn familie woont hier al zeven generaties. Dit huis zal hier nog wel even staan, en wij, wij zullen worden vergeten. Goddank. Een wonderlijke historie heeft deze plek: hoe de eerste doden werden begraven en zij die later stierven werden uitgestrooid, hoe de eiken zijn geplant, voor elke voorouder een boom. Het is met de eeuwen een klein bos geworden. Wie vermoedt zo’n immense tuin in het hart van de stad? Legendes doen de ronde. Kijk maar eens na, het beroemdste spookhuis van Amsterdam, het huis met de gouden ketting, honderd jaar stond het leeg, gestommel in de nacht, demonen van mijn betovergrootmoeder, zo werd beweerd, ze verhing zich nadat mijn betovergrootvader, Rauws, directeur-generaal, verbrandde in de schouwburg. Hoe dan ook, geen mens wilde hier meer wonen, een lang verhaal, het voert te ver om erover uit te weiden. Mijn overgrootvader kocht het terug van de gemeente, voor duizend gulden, te nuchter voor die flauwekul. Hoe had jij kunnen weten dat hier verderop de schouwbrug afbrandde? De schouwburg staat toch op het Leidseplein, hoor ik je zeggen. Ik vergeef het je, je woont hier pas net..
Je wilt geen verhalen, maar feiten, zeg je. Ik zal ter zake komen. Waar praten we over? Als we de zaken afpellen… eenvoudig. Bakstenen. Bakstenen en wat botten, in mijn geval. (blz. 5)

Bram Wenksterman woont in een grachtenpand in Amsterdam. Dit huis is al jaren in het bezit van zijn familie. Hij woont hier tegenwoordig met zijn minnares èn nicht van zijn vrouw. Zijn vrouw Veerle zit sinds een tijdje in een psychiatrische kliniek. Hun dochter studeert in Schotland. Bram is bioloog. Hij schrijft columns voor een krant.

De grond was stug. Met zijn kaplaars op het ijzer duwde hij de spade dieper in het zwart. Het ruwe hout schuurde tussen zijn handen. Pas met een paar keer scheppen gaf de aarde mee. Wat hield hij van de zalvende stilte die volgt op de extraverte zomers met lallende figuren voor zijn deur, getetter, honderden meters meegedragen door het grachtenwater.
Hoe dieper hij kwam, hoe meer de aarde modder werd, een teerlucht steeg op. Langzaam kwam hij in een ritme en het enige wat hij nog hoorde was zijn eigen versnelde ademhaling. Nog een schep aarde, en nog een. Hij maakte zich geen zorgen. Een man van zorgen was hij niet. Hij keek op. De morgendauw verfriste zijn gezicht als een nat washandje bij een koortsige. Dat het huis scheef stond was niks nieuw. Dit was een van de oudste huizen van de Keizersgracht en eht was heus niet het enige huis dat verzakte. Heel Amsterdam zakt. De grachtengordel elk jaar wel twee millimeter. Dat krijg je ervan als je een stad bouwt op weke bodem. Daar was nu niets meer aan te doen. Hij rechtte zijn rug, de ornamenten, de vers gewassen antieke ruiten, het monumentenglas. Ze lijken rechtop, maar zou je door de deftige omhulsels hun skeletten bekijken, dan hangen ze gezamenlijk, gevel tegen gevel, in een elkaar omlaagtrekkende omhelzing. Zo gaat dat bij huizen, zo gaat dat bij huizen, zo gaat dat bij mensen. Natuurwetten. Daar kun je zenuwachtig over doen. Haal al die aannemers en constructeurs erbij, zo je wilt, vroeg of laat zakken we, eerst onze huid langs de kaken, dan onze botten, zo de grond in. (blz. 6)

Het grachtenhuis is aan het verzakken. De buurman probeert Bram te overtuigen dat ze er gezamenlijk iets aan moeten doen voordat het te laat is. Bram heeft hier geen geld voor en heeft ook geen zin om hier over na te denken. Hij gaat er van uit dat het niet zo’n vaart zal lopen.

Wenksterman pakte de post van de mat en zuchtte. Ook dat nog. Zijn dochter thuis. Het pand had dertien kamers en vier wc’s, ruimte genoeg, dat was het niet. Moest hij Amber wijsmaken dat Ella gewoon nog de zolder huurde? Of toegeven dat ze samen sliepen, zo snel na haar moeders opname? Amber was een licht ontvlambaar meisje, ze studeerde filosofie, wat een zekere wijsheid vergt, en toch: wat wist ze met haar tweeëntwintig jaar nou helemaal? Monogamie is niet van deze tijd en wat hem betrof van geen enkele tijd, al helemaal niet als je huwelijk een celibaat was.
Hij scheurde de wit-rode envelop van de gemeente open. Als wetenschapper kon hij zijn argumenten staven met objectieve data. Nog geen honderd jaar geleden betekende eeuwige trouw twintig jaar, met de medische ontwikkeling werd de homo sapiens straks gemiddeld honderddrie, zestig jaar dezelfde vrouw, dat is drie keer zo lang trouw blijven als onze voorouders, en dan rondde hij nog naar beneden af. Hij wist dat hij geen lichtzinnig man was, alleen die blik van Amber, die heldergroene ogen.
Verdomd. Hij kreeg zestigduizend euro subsidie van Monumentenzorg. Een schijntje als je de verzakkingen zag, nog niet een tiende van wat dit vijfhonderd jaar oude pand nodig had. (blz. 19)

Amber, Brams dochter, is tijdelijk weer in Amsterdam. Ze wil dicht bij haar moeder zijn zodat ze haar kan bezoeken. Langzaam maar zeker komt ze er achter dat haar vader een verhouding is begonnen met Ella. Amber kent Ella al haar hele leven. Ze heeft muziekles van haar gehad. Amber studeert filosofie, maar ze was liever naar het conservatorium gegaan om te zingen. Ella moedigt haar aan om in weekend te zingen op een feestje voor haar vader. Dan zorgt Ella ervoor dat er een zangpedagoog aanwezig is die haar kan helpen om te zingen. Ze oefenen in het tuinhuisje.

Ze zong lange noten, steeds harder, het geluid werd breder en breder. Met kloppende slapen kwam ze omhoog. Toen ze met haar benen op de koude grond van het tuinhuis terugklapte, had ze een suishoofd. Ze bleef doorzingen, hard, en toen ze klaar was, klonk Ella geraakt: ‘Halleluja, wat een stem. Groen. Als jouw stem een kleur gehad was hij donkergroen.’ Ze was even stil. ‘Je zong maar steeds zo lieflijk, zo zacht en hees, als een panfluit, alsof je je rauwheid weg wilde glazuren. Je hebt een stemals een… als een viool, nee, dieper, een cello.’
Het was waar. Ze had zich steeds op de hoogte gericht, alsof er een nieuw dakraam in haar strottenhoofd opengebroken moest. Ella leerde haar het tegenovergestelde. De kelders in jezelf openen door je voeten goed neer te zetten. Lelijk durven zingen, stampen, je lippen laten trillen, je tong ver uitsteken, hardop hijgen als een wild beest. Amber zou niet in de spiegel willen zien wat Ella haar die ochtend allemaal nog meer liet doen. Dat was het gekke, hoe harder ze stampte, hoe gesmeerder haar stem werd, hoe meer ruimte er vrijkwam in haar borst, alsof er riolen in haar werden opengetrokken. Haar stem was gaver dan ze vermoedde. Zo roestig als het begon vanmorgen, haar stem, zoals een waterleiding die na jaren weer mag stromen. Nooit geweten dat zich zo’n donker geluid in haar schuilhield. (blz. 51)

Zal het feestje voor Bram goed verlopen? Zal Amber het zingen goed doen met publiek erbij? Komt Veerle naar het feestje? Kan de buurman Bram overtuigen om iets aan de verzakking van het huis te doen? Of valt de verzakking van het huis inderdaad mee?

Mening over het boek

Recensie van Mathilde (ouder dan 18 jaar)
Hoe kom je aan het boek?
Geleend bij de bibliotheek
Wat vind je van het boek?
★★★☆☆
Waarom heb je dit boek uitgekozen om te lezen?
dit boek is een van de drie genomineerde boeken voor de ANV Debutantenprijs
Welke steekwoorden passen bij het boek?
realistisch, saai, verrassend
Staan er illustraties in het boek? Wie heeft ze gemaakt?
Nee
Wat vind je van de illustraties? Passen ze bij het verhaal?
n.v.t.
Is het boek moeilijk of gemakkelijk te lezen?
Gemiddeld
Waar gaat het verhaal over?
Zie hierboven
Wie is de hoofdpersoon?
De belangrijkste personen zijn Bram Wenksterman, zijn dochter Amber, zijn minnares Ella en zijn vrouw Veerle
Zou je iemand uit het verhaal willen ontmoeten? Waarom? En wat zou je dan gaan doen?
Nee, ik wil niemand ontmoeten
In welke tijd speelt het verhaal zich af?
Nu
Waar speelt het verhaal zich af?
Het verhaal speelt zich af in Amsterdam
Waarom moeten anderen dit boek lezen?
Het is een verhaal over verval van mensen en huizen, waarbij ik het verval van het huis het meest interessant vond. Het verhaal is traag en de personages vond ik niet zo boeiend
Wil je nog iets anders vertellen over het boek?
Dit boek is genomineerd voor de ANV Debutantenprijs
Wil je het boek nog een keer lezen?
Weet ik niet

Recensies

Heb jij dit boek gelezen? Of een ander leuk boek? Klik op de oranje knop en vul het vragenformulier in
Dat is alles wat jij hoeft te doen om een recensie te schrijven...


Schrijf zelf een recensie

Tip

Ben je op zoek naar meer informatie over de schrijver, illustrator en/of vertaler? Veel van deze boekenmakers hebben een eigen website. Daarnaast vind je meer informatie op de websites van de uitgeverijen en op de websites van Jeugdbibliotheek, Jeugdliteratuur, Leesfeest, Literatuurplein

  •  
  •  
  •  
  •  
  •  

Geef een reactie