Anna Woltz – Evi, Nick en ik

Anna Woltz – Evi, Nick en ik

Dit boek gaat over de raarste zomer van mijn leven. Het begon ermee dat Nick uit groep acht voor het eerst tegen me praatte. En diezelfde dag wilde Evi opeens vriendinnen worden. Ik begreep er niks van, want dat eigenwijze kind maakt alleen maar ruzie. Daarna gebeurde alles tegelijk: ik ontvoerde een bruine kip, zaagde heel veel bomen om en ontdekte dat ik verliefd was. Toen gebeurde er een vreselijk ongeluk. Gek. Kan de raarste vakantie van je leven ook de allerbeste zijn?

Informatie over het boek
Schrijver: Anna Woltz
Titel: Evi, Nick en ik
Uitgeverij: Leopold
Jaartal: 2011
Bladzijden: 126
Genre: zonder genre
Leeftijd: 10+

Lees dit boek
De leukste plek om een boek te kopen is de (kinder)boekwinkel. Als je toch online wilt kopen doe dat dan via een linkje hieronder en ondersteun deze website. Of leen het boek bij de bibliotheek in Nederland of in België
bol.com
eboek bieb (NL)
bookaroo
Wil je meer informatie weten over dit boek (bv. of er een film van is) en recensies lezen? Wil je dit boek toevoegen aan jouw wil-ik-lezen-lijst? Klik dan op de oranje knop

Meer informatie & recensies over dit boek

Luister naar het begin van dit boek...


Mijn samenvatting

Opeens was er een zwart konijn. Ik weet niet waar het vandaan kwam. Het sprong op het lage tafeltje en begon aan het bruidsboeket te knabbelen. Ik weet niks over bruiloften, maar alles over planten.
‘Niet doen!’ zei ik. ‘Dat is het boeket van mijn tante.’
Ik was naar de schemerige kamer gevlucht omdat het buiten zo druk was. Mijn vier broers voetbalden in hun nette pak in het weiland. Mijn vader was bezig met de rozenboog en mijn moeder praatte met al mijn neefjes en nichtjes. Dat zijn er vijftig, want iedereen in onze familie krijgt minstens vijf kinderen.
Ik wil later maar één kind. Een meisje denk ik, want ik weet niet zo goed wat je met jongens moet. Dat meisje hoeft dan nooit met andere kinderen te praten. Ze mag zoveel huisdieren als ze wil en als ze graag slaapt in een boomhut, dan mag dat ook.
Uit het bruidsboeket staken groene sprieten. Het konijn had er nu al drie op. Ik wist dat ik straks de schuld zou krijgen.
‘Konijn!’ zei ik hard. ‘Stop met eten.’ Maar hij luisterde niet.
Ik deed een stap dichterbij. ‘Ik pak je op, hoor.’
Hij peuzelde verder.
‘Eigen schuld.’ Ik legde mijn handen om de pluizige konijnenbuik. Mensen vind ik soms eng. Dieren nooit.
Hij was zwaarder dan ik dacht. Zwaar en warm en zacht. Ik voelde zijn hart kloppen onder mijn vingers. Ik legde mijn wang tegen zijn lange oren en hield mijn adem in. Heel even was hij van mij.
‘Flora!’
Ik schrok zo van de stem van mijn tante dat ik het konijn bijna liet vallen. (blz. 5)

Flora is 10 jaar en ze is op de bruiloft van haar tante. Flora houdt niet van mensen om zich heen. Daarom was ze naar deze rustige kamer gegaan. Flora’s jurk zit onder de konijnenharen. De zoon van de bruiloftsorganisator moet haar helpen er weer netjes uit te zien.

We stonden tegenover elkaar. De keurige jongen en ik. Samen in een schemerige kamer. Buiten op het pasgemaaide gras hoorde ik mijn neven schreeuwen en de nichten fluisteren. Zomerjurken ruisten. Het witte doek van de feesttent wapperde.
‘Jij gaat na de vakantie toch naar groep zeven?’ vroeg Nick vriendelijk. Zijn stem klonk netjes, alsof hij op visite was. ‘Naar meester Erik?’
Ik keek naar beneden en fronste mijn wenkbrauwen. Hoe wist die jongen dat? Hoe wist hij naar welke groep ik ging? Ik wilde helemaal niet praten over school. Het was zomervakantie. School bestond niet.
‘Meester Erik is leuk, hoor,’ zei Nick. ‘Ik had hem dit jaar.’
Eindelijk keek ik hem aan. Zijn ogen waren net zo blauw als zijn das. Net zo blauw als de lucht boven…
Opeens voelde ik me alsof ik te veel suikerspin had gegeten. Alsof ik mijn hele jurk in één keer had doorgeslikt. Die jongen zat bij mij op school! Volgend jaar ging hij naar groep acht. En ik had hem helemaal niet herkend, omdat die stomme gordijnen dicht waren en omdat ik nooit echt naar mensen kijk.
Nu begreep ik waarom hij meteen over school begon. Díé Nick was hij. De jongen die vrolijk elke ochtend een praatje maakte met de conciërge. De Nick die zelfs juf Carla van groep vijf aan het lachen kon krijgen. Alle jongens wilden met hem voetballen. Alle meisjes waren verliefd op hem.
Nou ja, bijna alle meisjes. Ik niet natuurlijk. (blz. 9)

Erik zit bij Flora op school. Ze houdt niet van school en het is nu zomervakantie. Ze zegt dat ze niet van bruiloften. Daar wordt Nick boos over en hij loopt weg. Dan komt er een meisje de schemerige kamer binnen wandelen.

‘Ben jij een vriendin van Nick?’ vroeg het roodharige meisje.
‘Nee,’ zei ik.
‘Goed zo. Dan mag je misschien wel mijn vriendin zijn.’
Ze kwam dichterbij. Ik had nog nooit iemand gezien die in juli zo’n bleek gezicht had. Ze was kleiner dan ik, en heel mager.
‘Ben jij rijk?’ vroeg ze, terwijl ze met haar hand langs de rugleuning van een stoel streek.
‘Nee,’ zei ik.
‘Ik wel.’ Ze liep door naar de bank en streek langs de donkere kussens. ‘Is jouw vader de baas van heel veel mensen?’
‘Nee,’ zei ik weer.
‘De mijne wel.’ Ze liet haar hand langs de geraniums op de vensterbank gaan. ‘Is jouw moeder dood?’
Ik schudde mijn hoofd. ‘Nee.’
‘De mijne wel.’ Ze streek met haar hand langs de muur. ‘Al zeven jaar.’
‘Ben jij blind?’ vroeg ik.
Ze stond stil. ‘Wat?’
‘Ik vroeg het me gewoon af,’ zei ik. ‘Omdat je met je hand de hele kamer aanraakt. Ik dacht dat je misschien blind was.’ Dat dacht ik helemaal niet. Maar ik had gewoon zin om dat te zeggen.
‘Nee,’ zei het meisje. ‘Ik ben niet blind.’
‘Heb jij vier broers?’ vroeg ik. Ik sloeg mijn armen over elkaar.
‘Nee.’
‘Ik wel. Woon jij al je hele leven in dit dorp?’
‘Nee,’ zei het meisje.
‘Ik wel. Heet jij Flora?’
Ze schudde haar hoofd.
‘Ik wel.’ zei ik.
Opeens moest ze lachten. Haar boventanden stonden een beetje scheef.
‘Dat is grappig. Oké, je mag mijn vriendin zijn.’
Ik begreep er niks van. (blz. 14)

Flora vindt Nick en Evi maar raar en ze probeert ze allebei de rest van de dag te ontlopen. Een paar dagen later mag ze gelukkig met haar vader op stap. Hij is hovenier en ze mag hem helpen bij het aanleggen van de tuin.

‘Kijk, dit gaan we ervan maken.’
Op het papier was het ontwerp voor de tuin getekend. Het duurde even voordat ik begreep hoe ik de plattegrond moest houden, maar toen zag ik het. Met het ontwerp in mijn handen liep ik de hele tuin door. Ik liep langs brandnetels zo groot als ikzelf en bomen met dode takken. Maar in mijn hoofd zag ik hoe het ging worden.
In de voortuin kwam een rechthoekige vijver waarin het huis weerspiegelde tussen de waterlelies. Linksachter gingen we een kruidentuin maken, met kleine klinkerpaadjes en hoge bogen begroeid met rozen. Daarnaast kwam een boom met paarse bloemen en een schommelbank eronder. En helemaal achterin zouden we een bloemenveld zaaien, met hoog wuivend gras en felrode klaprozen.
Ik zuchtte diep. Sommige mensen kunnen notenschrift lezen. Die zien een notenbalk en horen in hun hoofd een heel lied. Ik lees tuinontwerpen. Ik bekijk een vel papier en in mijn hoofd staan meteen de planten in bloei.
Ik legde het ontwerp voorzichtig terug in de bus en trok mijn handschoenen aan. Tijd voor actie. (blz. 22)

De tuin waarbij Flora haar vader helpt is van de vader van Evi. Evi vindt het maar raar dat Flora liever in de tuin werkt dan met haar speelt. Dan vindt Flora iets in de tuin…

Nu had ik opeens een dier. Een zachte, warme, levende kip die ik kon aaien en die voor één nacht helemaal alleen van mij was. Ik hoefde haar niet te delen met mijn broers. Mijn broers mochten niet tegen haar schreeuwen. Ze mochten haar niet eens zien.
Papa en mama zeiden altijd dat we geen plaats en geen tijd en geen geld hadden voor huisdieren, maar deze kip was gratis en ze kon best een nachtje bij mij op de kamer slapen. Ze kwam gewoon logeren.
Nu moest ik snel zijn, want over een half uur was mama er en dan zouden mijn broers ook komen. Dat deden ze altijd als er eten was. Voetballen met vrienden en zwemmen met knappe meisjes was heel belangrijk in hun leven. Maar een dampende pan spaghetti ging boven alles.
Eerst bracht ik mijn kip naar boven. Ik ben de enige bij ons thuis met een eigen kamer. Het is een klein zoldertje met schuine daken, maar dat is juist leuk. Ik maakte een nest van mijn dekbed en zette de kip erin. Ze bleef zitten. Snel rende ik weer naar beneden. (blz. 35)

‘s Avonds kijkt ze op internet hoe ze een kip moet verzorgen en ze ziet dat je broedeieren kunt kopen. Flora wil dolgraag eigen kuikentjes en voor ze het weer heeft ze een mailtje gestuurd naar een boer. De volgende dag kan ze de eieren ophalen. Kan Flora de kip met de eieren blijven verstoppen? Ze heeft de hulp van Evi en Nick nodig? Willen ze haar helpen? Gaat het allemaal goed met de kip? Wordt het misschien toch nog een leuke zomervakantie?

Mening over het boek

Recensie van Mathilde (ouder dan 18 jaar)
Hoe kom je aan het boek?
Geleend bij de bibliotheek
Wat vind je van het boek?
★★★★☆
Waarom heb je dit boek uitgekozen om te lezen?
Het boek heeft een mooie voorkant, Ik heb al andere boeken van deze schrijver gelezen, dit boek is een van de kerntitels voor de Kinderboekenweek 2018
Welke steekwoorden passen bij het boek?
grappig, ontroerend, realistisch, verrassend, zielig
Staan er illustraties in het boek? Wie heeft ze gemaakt?
Nee
Wat vind je van de illustraties? Passen ze bij het verhaal?
n.v.t.
Is het boek moeilijk of gemakkelijk te lezen?
Gemiddeld
Waar gaat het verhaal over?
Zie hierboven
Wie is de hoofdpersoon?
De hoofdpersoon is Flora, een meisje van 10 jaar
Zou je iemand uit het verhaal willen ontmoeten? Waarom? En wat zou je dan gaan doen?
Nee, ik wil niemand ontmoeten, maar ik ben wel benieuwd hoe de tuin er bij Evi uit gaat zien
In welke tijd speelt het verhaal zich af?
Nu
Waar speelt het verhaal zich af?
Het verhaal speelt zich af in de stad waar Flora, Nick en Evi wonen
Waarom moeten anderen dit boek lezen?
Het is een grappig en zielig verhaal over de zomervakantie van drie kinderen, met ruzie, vriendschap, verdriet en plezier
Wil je nog iets anders vertellen over het boek?
Nee
Wil je het boek nog een keer lezen?
Ik wil het boek misschien nog een keer lezen, Ik wil andere boeken van deze schrijver lezen

Recensies

Heb jij dit boek gelezen? Of een ander leuk boek? Klik op de oranje knop en vul het vragenformulier in
Dat is alles wat jij hoeft te doen om een recensie te schrijven...


Schrijf zelf een recensie

Tip

Ben je op zoek naar meer informatie over de schrijver, illustrator en/of vertaler? Veel van deze boekenmakers hebben een eigen website. Daarnaast vind je meer informatie op de websites van de uitgeverijen en op de websites van Jeugdbibliotheek, Jeugdliteratuur, Leesfeest, Literatuurplein

Geef een reactie