Marieke Nijkamp & Corinne Duyvis – Het juiste spoor

Marieke Nijkamp & Corinne Duyvis – Het juiste spoor

In Het juiste spoor van Marieke Nijkamp is een groep vrienden op weg naar huis na een vakantie op een Waddeneiland. De sfeer is gespannen, want een van hen is tijdens de vakantie spoorloos verdwenen. Is hij na een ruzie naar huis gegaan of is er iets veel ergers gebeurd? Dan komt de trein plotseling tot stilstand en gaat het licht uit... | Corinne Duyvis borduurt voort op haar apocalyptische roman Op de rand van het niets. Na een vernietigende komeetinslag op aarde maakt een meisje ondanks alles nieuwe vrienden. Samen proberen ze hun angst te overwinnen door muziekoptredens te organiseren in hun schuilkelder.

Over het boek
Corinne Duyvis, Marieke Nijkamp - Het juiste spoor
HarperCollins YA 2018
104 bladzijden
Leeftijd: 15+

 

Meer informatie
Zijn er meer recensies over dit boek? Heeft dit boek een prijs gewonnen? Kan ik het boek als e-boek bij de bieb lenen? Kijk hier voor een antwoord op deze vragen.

 

Voorleesfragment

Marieke Nijkamp – Het juiste spoor

 

Corinne Duyvis – En de rest van ons wacht…

 

 

Mijn samenvatting

Marieke Nijkamp – Het juiste spoor

De stiltecoupé is nooit stil. Zelfs nu, vlak voor middernacht, in een vrijwel lege trein, is stilte ver te zoeken. Een man in een grijs pak voert een geanimeerd telefoongesprek. Iets over een diner met partners en zakendoen met een Engelse firma. Het is ongelooflijk oninteressant, maar we mogen allemaal meegenieten. Twee vrouwen fluister-kletsen net iets te luid over hun winkeldag.
Raf zit aan de overkant van het gangpad, ineengedoken in zijn jas en met een te grote hoofdtelefoon op. Ik weet niet waarnaar hij aan het luisteren is; ik kan alleen de bas goed horen. Het gebonk van zijn muziek en het gebonk van de trein vormen een onrustig ritme dat ik niet kan negeren, hoe graag ik het ook zou willen.
Net voorbij de glazen deuren, voorbij het stiltegedeelte, zit Nova. Ze heeft haar lange jas opgerold tot een kussen en ze heeft haar voeten – haar modderige kistjes – op de bank voor haar. Even denk ik dat ze slaapt, maar dan draait ze haar hoofd naar mij. Het felle licht van de trein maakt haar nog bleker dan ze al is. Ze zegt niets. Ze staart alleen maar. Net zolang totdat ik wegkijk.
Nog drie kwartier, dan zijn we in Zwolle en gaat iedereen zijn eigen weg. Een paar dagen geleden had ik daartegen opgezien. Onze vriendengroep is niet perfect, maar het zijn de enige vrienden die ik heb. Nu? Nu kan ik niet wachten. (blz. 2)

Het is ‘s avonds laat en een groep vrienden (Hermelien, Nova, Raf, Bente, Puck, Koen, Cilia) zit in de trein terug naar huis. Ze zijn een paar dagen op een waddeneiland geweest. Het was niet zo leuk als ze van te voren hadden gedacht. Eén van hen, Jelle, is eerder naar huis gegaan, maar ze hebben niets meer van hem gehoord.

De woorden over de intercom dringen amper tot ons door. Puck kijkt van Raf naar mij. Hermelien kijkt van Raf naar mij. En Raf staart. Hij opent zijn mond en probeert wat te zeggen, maar het duurt even voordat er geluid uit komt en zelfs dan kraakt zijn stem vervaarlijk. ‘Dit is Jelles telefoon.’
‘Ja.’ Ik ga het niet ontkennen.
‘Ik heb hem vanmorgen nog proberen te bellen. Heb jij die telefoon al die tijd gehad? Wat doe je ermee? Hoe kom je eraan?’ De zinnen en woorden buitelen over elkaar. Verwarring. Woede. Verraad. ‘Ik heb met hem geappt deze week. Was jij dat?’
Dit keer bleef ik stil. Wat kan ik zeggen? De temperatuur in de coupé zakt een graad of tien door het wantrouwen en de schok van iedereen om me heen. De wanden komen nog dichterbij. (blz. 14)

Opeens staat de trein stil in het donker. Buiten is er niets te zien en er lijken geen andere mensen meer in de trein te zitten. Dan ziet Raf opeens de telefoon van Jelle. Wie heeft zijn telefoon meegenomen? En waarom heeft Jelle zelf zijn telefoon niet meegenomen? Waarom is Jelle eigenlijk weggegaan? Waarom staat de trein stil? Komen ze veilig thuis?

 

Corinne Duyvis – En de rest van ons wacht…

Als een van de eersten – anderhalve dag voor de inslag – kwamen we aan in de bunker en nog kostte het de vrijwilligers twee uur om ons in te voeren. k stond met mijn ouders aan één kant van een langwerpig bureau in een kantoortje met een laag plafond, terwijl het gedempte lawaai buiten steeds harder klonk naarmate er meer mensen achter ons aansloten in de rij.
Ze fouilleerden ons op verontreinigende stoffen. Ze doorzochten onze tassen. Ze checkten meerdere malen ons bloed, ons paspoort en onze toelatingsbrief voor de bunker. Ze keken met samengeknepen ogen naar ons gezicht om te zien of het wel op de foto leek, en ik wachtte op een teken van herkenning terwijl ze mijn gezicht en accent plaatsten, maar er kwam niets. Ze vroegen me tekst en uitleg over mijn katheterspullen en beenbeugels. Ze vroegen waar we vandaan kwamen (Riga, Letland), hoelang we al in Nederland waren (zeven weken), waar we hadden gelogeerd (twintig minuten buiten Amsterdam); ik wist niet of ze controleerden of hun informatie klopte of dat ze gewoon een praatje maakten. Net toen ik dacht dat ze ons zouden doorlaten, doorzochten ze onze tassen nog een keer, waar buiten wat extra kleren maar weinig in zat.
‘Geen eten?’ vroeg de vrijwilliger n het Engels met een zwaar accent.
Mama schudde haar hoofd. ‘We hebben de afgelopen vijf weken in een vluchtelingencentrum gezeten.’
‘Jullie hadden beter wat eten kunnen opsparen.’
Mama deed haar mond open en weer dicht.
‘Er is hier eten. Toch?’ Papa trok zenuwachtig met zijn mond. ‘Ze zeiden…’
De vrouw haalde haar schouders op. ‘We hebben wel eten, maar niet veel. Beter als mensen het zelf meenemen.’
‘Dat zullen we onthouden voor de volgende apocalyps,’ zei ik. (blz. 46)

Het verhaal speelt zich af in de toekomst in Nederland. Er komt een komeet aan en mensen moeten naar bunkers om te schuilen. Rijke mensen zijn met ruimteschepen verdwenen, maar de hoofdpersoon en haar familie zijn niet rijk. Ze zijn als vluchteling in Nederland gekomen en komen oorspronkelijk uit Oost-Europa. Samen met honderden andere vluchtelingen wachten ze op de komeetinslag. Als die komt begint alles te trillen en valt de elektriciteit uit.

Inmiddels was een mededeling wel op zijn plek geweest. Waarom liet de leiding van de bunker niet van zich horen? Ik was niet de enige die zich dat afvroeg. Ik ving flarden Russisch en Engels op. Iets over de EMP. Over dokter Kring. Over dood.
Ik kreeg overal kippenvel. Ik bleef dicht bij de muur staan, om me ergens aan vast te houden te midden van het geduw en getrek van de menigte en de onregelmatige trillingen. Ik tuurde in het halfduister, op zoek naar bekende gezichten. Samira, bunkerleiding, buren uit het vluchtelingencentrum.
‘Luister, luister nou!’
Het was een mannenstem, met een zweem van een Nederlands accent door zijn Engels. Hij torende zo hoog boven de menigte uit dat hij wel op een stoel moest staan. Hij hield een kaars vast, waardoor hij griezelig geel werd uitgelicht.
‘Ik wilde even een update geven… Ik heet Ahmed. Ik werk bij de Amsterdamse politie.’ Waar het geroezemoes was toegenomen door het noemen van zijn naam, werd iedereen weer wat rustiger bij het horen van zijn functie. ‘We lijken door een EMP te zijn geraakt.’
Iemand riep iets in het Nederlands. Heel even was ik bang het gesprek niet meer te kunnen volgen, maar Ahmed gaf zonder blikken of blozen antwoord in het Engels. ‘Ja, de bunker heeft een beschermlaag. Die heeft het kennelijk niet gehouden. Wat we weten is dat onze generator… het niet meer doet. Bij het blussen van de brand zijn gewonden gevallen. Lampen, tabs, radioapparatuur, een groot deel van de keuken – alles wat elektrisch is, is stuk. Misschien hebben we nog zaklampen die het doen, maar dat weten we niet zeker.’
Hij herhaalde het antwoord in het Nederlands, maar werd al snel bedolven onder de nieuwe vragen. (blz. 57)

Door de komeetinslag is er een elektromagnetische golf ontstaan waardoor onder andere de elektriciteit is uitgevallen. Voor de hoofdpersoon is dit een ramp, want nu werkt haar pompje met pijnstillers niet meer. Om niet aan de pijn te denken en om mensen wat afleiding te bezorgen besluit ze te gaan zingen. In haar geboorteland was ze een tienerster. Niet iedereen is blij met de afleiding. Hoe lang moeten ze in de bunker blijven? Hoe zal de wereld er buiten uit zien? Waarom willen sommige mensen geen muziek horen?

 

Mening over het boek

Recensie van Mathilde (ouder dan 18 jaar)
Hoe kom je aan het boek?
gekregen van de uitgeverij om er een recensie over te schrijven
Wat vind je van het boek?
★★★☆☆
Waarom heb je dit boek uitgekozen om te lezen?
Ik vond de tekst op de achterkant leuk
Welke steekwoorden passen bij het boek?
fascinerend, geheimzinnig, spannend, verrassend, saai, vervelend
Staan er illustraties in het boek? Wie heeft ze gemaakt?
Nee
Wat vind je van de illustraties? Passen ze bij het verhaal?
n.v.t.
Is het boek moeilijk of gemakkelijk te lezen?
Gemakkelijk
Waar gaat het verhaal over?
zie hierboven
Wie is de hoofdpersoon?
Het verhaal van Marieke Nijkamp gaat over meerdere personen. In het verhaal van Corinne Duyvis is een meisje de hoofdpersoon
Zou je iemand uit het verhaal willen ontmoeten? Waarom? En wat zou je dan gaan doen?
nee, ik wil niemand ontmoeten
In welke tijd speelt het verhaal zich af?
Het verhaal van Marieke Nijkamp speelt zich af in het nu, het verhaal van Corinne Duyvis speelt zich af in de toekomst
Waar speelt het verhaal zich af?
Het verhaal van Marieke Nijkamp speelt zich af in de trein, het verhaal van Corinne Duyvis speelt zich af in een bunker
Waarom moeten anderen dit boek lezen?
Het verhaal van Marieke Nijkamp is een spannend kort verhaal over een vriendengroep die een weekendje weg is geweest. Het verhaal van Corinne Duyvis is een kort verhaal over het leven in een bunker terwijl de aarde wordt verwoest
Wil je nog iets anders vertellen over het boek?
Dit boek bevat twee korte verhalen. Het verhaal van Marieke Nijkamp krijgt van mij 4 sterren, het verhaal van Corinne Duyvis krijgt 2 sterren. Het verhaal van Corinne Duyvis vond ik saai en ik vond de hoofdpersoon niet leuk, zelfs wat arrogant. Daarom vond ik het verhaal niet leuk om te lezen. 
Wil je het boek nog een keer lezen?
Ik wil andere boeken van deze schrijver lezen (Marieke Nijkamp), Weet ik niet (Corinne Duyvis)

 

Tip

Ben je op zoek naar meer informatie over de schrijver, illustrator en/of vertaler? Veel van deze boekenmakers hebben een eigen website. Daarnaast vind je meer informatie op de websites van de uitgeverijen en op de websites van Jeugdbibliotheek, Jeugdliteratuur, Leesfeest, Literatuurplein
Succes!

 

Geef een reactie