Oliver Reps – De dag die nooit komt (2e recensie)

geplaatst in: ★★★★☆, 18+, recensie, voorleesfragment | 0
Oliver Reps – De dag die nooit komt (2e recensie)

De dag die nooit komt is het relaas van de zeventienjarige filmfanaat Elias. In één lange slapeloze nacht overdenkt hij de gebeurtenissen die hem in de situatie hebben gebracht waarin hij zich nu bevindt. Hij vertelt over die zomer, nu zo'n driekwart jaar geleden. Over zijn vriendin Polly, die als een engel uit de lucht is komen vallen, over zijn zusje Evi. En over de demonen in z'n hoofd. Het is een verhaal waardoor je voortdurend op het verkeerde been wordt gezet, het verrast, ontroert, en het voert je mee tot aan het ontluisterende einde. Het begint zo: 'De rode natuurlijk.' 'Waarom de rode?' 'Omdat het geen keuze is.' 'Hoezo geen keuze? Je kan toch de blauwe kiezen?' 'Da's geen keuze. Geen echte.' We keken naar The Matrix, de sciencefictionfilm met Keanu Reeves, het eerste deel, Polly en ik, op bed, met onze rug tegen kussens, tegen de muur, op mijn kamer, juli vorig jaar. Ze had de film nog nooit gezien en ik wel een keer of vier, vijf.

Boekinformatie
Schrijver: Oliver Reps
Titel: De dag die nooit komt
Uitgeverij: De Harmonie
Jaartal: 2018
Bladzijden: 174
Genre: psychologisch verhaal
Leeftijd: 18+

Lees dit boek
De leukste plek om een boek te kopen is de (kinder)boekwinkel. Als je toch online wilt kopen doe dat dan via een linkje hieronder en ondersteun deze website. Of leen het boek bij de bibliotheek in Nederland of in België
bol.com
Klik hier voor meer informatie over dit boek en alle recensies

Luister naar het begin van dit boek...


Mijn samenvatting

‘De rode natuurlijk.’
‘Waarom de rode?’
‘Omdat het geen keuze is.’
‘Hoezo geen keuze? Je kan toch ook de blauwe kiezen?’
‘Da’s geen keuzen. Geen echte.’
We keken naar The Matrix, de sciencefictionfilm met Keanu Reeves, het eerste deel, Polly en ik, op bed, met onze rug tussen kussens, tegen de muur, op mijn kamer in juli vorig jaar. Ze had de film nog nooit gezien en ik wel een keer of vier, vijf.
Keanu zit achter een computer, achter een bureau in een enorme kantoortuin, en overal om hem heen zijn mensen en alles is grijs. Maar dan blijkt dat er niets van klopt, want alles is nep, er is helemaal geen kantoortuin en al die mensen bestaan niet, want alles wat Keanu ziet, hoort, voelt, ruikt en proeft is een illusie. Een droom. Want ooit was er een oorlog tussen de mensen en de machines, en de machines hadden gewonnen en de mensen werden in cocons gestopt en in slaap gebracht.
In een coma. Duizenden en duizenden slijmerige cocons, naast elkaar, boven elkaar, in enorme fabriekshallen, in oneindige rijen, de horror, een regelrechte hel. En in een van die cocons zit Keanu, en terwijl hij droomt van zijn kantoortuin, zuigen ze hem leeg, als vampiers, al zijn energie uit zijn lichaam, met kleine slangetjes, als een omgekeerde navelstreng.
Maar op een dag wordt Keanu uit zijn cocon bevrijd door een groep rebellen, een soort laatste vrije mensen op aarde, omdat ze denken dat hij wel eens de Ware zou kunnen zijn. Degene die de mensheid gaat verlossen van de kwaadaardige machines, zoals een eeuwenoud orakel ooit heeft voorspeld. Ze nemen hem mee naar hun verzetsbasis, een ruimteschip, maar dan diep onder de grond, en daar halen ze hem uit zijn slaap en uit zijn droom. Ze vertellen hem over de verloren oorlog, de machines, de cocons, de dromen en alles, en laten hem kiezen tussen twee pillen, als aspirientjes, een rode en een blauwe. Als hij de rode kiest wordt hij een van de rebellen en vecht hij mee tegen de machines. Maar als hi de blauwe kiest gaat hij terug naar zijn droom, en alles wordt weer zoals het was, alsof er niets is gebeurd.
En toen vroeg Polly dus welke pil ik zou kiezen. De rode dus. Niet omdat ik zo graag een held wil zijn, integendeel, ik ben er het type ook niet voor. Ik zou de rode kiezen bij gebrek aan beter. Want blauw betekent een leven achter een grijs bureau, achter een grijze computer in een grijze kantoortuin, en alles is beter dan dat. (blz. 7)

Elias is 17 jaar en zit samen met Polly, zijn vriendin, de film The Matrix te kijken. Er volgt een hele discussie waarbij Polly steeds stiller wordt. Elias kijkt terug op een leuke middag met Polly. Hij vertelt over de vriendschap tussen Polly, zijn zus Evi en hijzelf. Ze gingen regelmatig naar een meertje. Elias vertelt hoe hij Polly heeft ontmoet.

Ik ben hem dankbaar, heel dankbaar zelfs, want zonder Henry had ik Polly nooit leren kennen. Ik was toen als een gesloten deur en Henry heeft die deur op een kiertje weten te zetten, en voor Polly was dat kiertje net groot genoeg om doorheen te kunnen glippen, glad als een aal, veel ruimte had ze niet nodig.
Maar soms vraag ik me af of ik Polly niet beter alleen maar de goede richting had moeten wijzen toen ze me de weg naar de supermarkt vroeg. En dan zelf gewoon was doorgelopen, de andere kant op, zoals ik van plan was, en hooguit nog even had omgekeken, gewoon omdat ze zo vreselijk mooi was.
Een zinloze vraag, ik weet het, tijdmachines bestaan niet, er is geen weg meer terug. Maar toch komt-ie steeds weer bovendrijven, in mijn hoofd, op allerlei momenten, in allerlei varianten. Wat als dit? Wat als dat? Een hypothetisch gedachtespel, een eindeloze marteling, ik wil het niet meer. Ze zeggen dat een enkele vleugelslag van een vlinder aan de andere kant van de wereld bij ons een orkaan kan veroorzaken. Er zijn tig miljarden vlinders op deze aarde, één vleugelslag meer of minder en alles was anders geweest. Misschien. (blz. 28)

Elias vertelt ook over zijn praatsessies met Henry. Henry is een psychiater. Ze hebben het vaak over films.

Tijdens mijn sessies bij Henry zit ik op precies zo’n bank die je bij een psychiater verwacht. Zo een waarop je tegelijkertijd kan zitten en liggen, zodat je je beter kan ontspannen en daarom makkelijker praat, dat is het hele idee.
We praten over van alles en vaak gaat het over films, want ik kijk veel films, mijn hele leven al. Met dank aan mijn vader, ik heb het hem nooit gevraagd maar ergens heb ik het gevoel dat hij mij als excuus gebruikte om zelf weer al die films te bekijken waar hij als jongetje graag naar keek. Want ik ben opgegroeid met Tom & Jerry, Roadrunner, Popeye en Bugs Bunny, Looney Tunes. En Laurel & Hardy, Charlie Chaplin, Buster Keaton en De Boefjes. We rolden letterlijk van de bank van het lachen toen Laurel en Hardy voor de zoveelste keer een piano een steile trap probeerden op te duwen, wat natuurlijk helemaal misgaat. Henry snapte het wel, hij vertelde dat hij vroeger ook veel slapstick keek.
Tot een paar maanden geleden had ik een baantje in het filmhuis bij ons in de buurt. Kaartjes verkopen, achter de bar, dat soort dingen. Ik keek zo ongeveer alles wat daar wed gedraaid. Vooral arthouse en klassiekers.
Henry zei een keer dat ik moest oppassen dat ik films en realiteit niet te veel door elkaar ga halen, want het leven is geen film.
Ik weet het.
Ik weet het maar al te goed. (blz. 48)

Waarom gaat Elias naar een psychiater? Waarom heeft hij het alleen in de verleden tijd over Polly? Wat is er met Evi gebeurd?

Mening over het boek

Recensie van Mathilde (ouder dan 18 jaar)
Hoe kom je aan het boek?
Geleend bij de bibliotheek
Wat vind je van het boek?
★★★★☆
Waarom heb je dit boek uitgekozen om te lezen?
Het boek heeft een mooie voorkant, Ik vond de tekst op de achterkant leuk, dit boek is een van de genomineerde boeken voor Beste Boek voor Jongeren 2019
Welke steekwoorden passen bij het boek?
geheimzinnig, romantisch, verrassend, zielig
Staan er illustraties in het boek? Wie heeft ze gemaakt? Wat vind je van de illustraties?
nee
Is het boek moeilijk of gemakkelijk te lezen?
Gemiddeld
Waar gaat het verhaal over?
zie hierboven
Wie is de hoofdpersoon?
De hoofdpersoon is Elias
Zou je iemand uit het verhaal willen ontmoeten? Waarom? En wat zou je dan gaan doen?
ik ben niet nieuwsgierig naar een persoon, maar wel naar het meertje
Waar speelt het verhaal zich af?
het verhaal speelt zich af in de omgeving waar Elias woont
Wat vind je leuk aan dit boek?
ik vind het leuk dat je al snel weet dat er iets is gebeurt met Elias, maar dat je daar pas aan het einde achterkomt. Het zorgt voor een onderhuidse spanning waardoor je blijft lezen
Wat vind je niet leuk aan dit boek?
Dat wat er gebeurt is is niet leuk
Wil je nog iets anders vertellen over het boek?
Ik denk dat dit boek jongeren zal aanspreken
Voor wie zou dit een leuk boek zijn?
Dit is een leuk boek voor jongeren die een verhaal met onderhuidse spanning over een leeftijdsgenoot willen lezen
Wil je het boek nog een keer lezen?
Ik wil het boek misschien nog een keer lezen, Ik wil andere boeken van deze schrijver lezen

Recensies

Heb jij dit boek gelezen? Of een ander leuk boek? Klik op de oranje knop en vul het vragenformulier in
Dat is alles wat jij hoeft te doen om een recensie te schrijven...


Schrijf zelf een recensie

Tip

Ben je op zoek naar meer informatie over de schrijver, illustrator en/of vertaler? Veel van deze boekenmakers hebben een eigen website. Daarnaast vind je meer informatie op de websites van de uitgeverijen en op de websites van Jeugdbibliotheek, Jeugdliteratuur, Leesfeest

Geef een reactie