Jeffrey Eugenides – De zelfmoord van de meisjes (1e recensie)

Een dertiger kijkt terug op zijn puberjaren, toen hij de wondere wereld van meisjes ontdekte. Hij en zijn schoolkameraden zijn gefascineerd door Cecilia, Lux, Bonnie, Mary en Therese Lisbon, vijf zusjes die in één jaar allemaal zelfmoord plegen.

Boekinformatie
Schrijver: Jeffrey Eugenides
Titel: De zelfmoord van de meisjes
Uitgeverij: Contact
Jaartal: 1993
Bladzijden: 204
Vertaler: Mieke Lindenburg
ISBN: 9789044620047
Genre: psychologisch verhaal
Leeftijd: 18+
knop meer info over boek

Mijn samenvatting

De ochtend dat de laatste dochter van de Lisbons op haar beurt zelfmoord pleegde – ditmaal was het Mary en waren het slaaptabletten, net als bij Therese – wisten de twee ziekenbroeders toen ze bij het huis aankwamen precies waar de messenla te vinden was, en de gasoven en ook de balk in het souterrain waar je een touw aan kon vastknopen. Ze stapten uit de ziekenwagen, als altijd in een volgens ons veel te laag tempo, en de dikke zei zachtjes: ‘Dit is geen tv-serie, jongens, we kunnen niet harder.’ Met het zware beademings- en hartprikkelingsapparaat liep hij langs de struiken, die monsterlijke vormen hadden aangenomen en over het overal opspelende gazon heen hingen, dat er elf maanden tevoren toen de toestanden begonnen, nog tam en onberispelijk bij had gelegen. (blz. 7)

De verteller kijkt na ruim twintig jaar terug op de zelfmoorden van de zusjes Lisbon. Cecilia is de eerste van de zussen de een zelfmoordpoging doet door haar polsen door te snijden in bad. Ze wordt op tijd gevonden en naar het ziekenhuis gebracht. Twee weken nadat ze uit het ziekenhuis is ontslagen is er een feest bij de familie Lisbon.

Toen de avond van het feest naderbij kwam, probeerden wij aan het huis te zien of er ook werd versierd of dat er andere voorbereidingen werden getroffen, maar we zagen niets. De gele bakstenen bleven de indruk wekken van een door de kerk beheerd weeshuis en op het grasveld heerste een absolute stilte. De gordijnen bewogen zich niet en er kwam ook geen vrachtwagen voorrijden om twee meter lange, belegde stokbroden of tonnen chips af te leveren.
Toen brak de avond aan. Met een blauwe blazer en een kaki-broek aan en een nepdasje om liepen we over het trottoir langs het huis van de Lisbons zoals we dat al zo vaak hadden gedaan, maar ditmaal gingen we de oprit in en beklommen het stoepje met de rode geraniums aan weerszijden en belden aan. Peter Sissen wierp zich op als onze leider. Hij keek lichtelijk verveeld en zei telkens weer: ‘Wacht maar af, wat je nú te zien krijgt!’ De deur ging open. Boven ons hoofd tekende zich in het vage licht het gezicht van mevrouw Lisbon af. Ze vroeg ons binnen, wij botsten in de deuropening tegen elkaar op en nauwelijks hadden we een voet op de vaste vloerbedekking in de hal gezet, of we wisten dat Peter Sissens beschrijvingen van het huis kant noch wal hadden geraakt. In plaats van dat we in een bedwelmende sfeer van vrouwelijke chaos belandden, constateerden we dat het een keurig, wat saai aandoend huis was, waar het vaag naar oude popcorn rook. (blz. 23)

Het is een vreemd feestje. De jongens durven niet bij Cecilia in de buurt te komen, en Cecilia zegt tegen niemand iets. Op een gegeven moment verlaat ze het feestje om naar boven te gaan.

We begrepen niet waarom Cecilia die eerste poging tot zelfmoord had gedaan en toen ze het voor de tweede keer deed, begrepen we er nog minder van. In haar dagboek, door de politie doorgenomen als onderdeel van het gebruikelijke onderzoek, werd geen enkele bevestiging gevonden van de hypothese dat er sprake was van een onbeantwoorde liefde. Dominic Palazzolo werd maar één keer genoemd in dat minuscule aantekenboekje van rijstpapier, dat met gekleurde viltstifttekeningen verlucht was, zodat het wel een getijdenboek of middeleeuwse bijbel leek. De bladzijden stonden tjokvol miniatuurschetsjes. Mierzoete engeltjes schoten neer vanaf de hoogste regels of streken met hun vleugels langs de krioelende alinea’s. Maagden met goudblond haar lieten zeeblauwe tranen in de rug van het boekje neerdruppelen. Walvissen met de kleur van druiven spoten bloed rond een (door haar ingeplakt) kranteartikel, waarin nieuwe dieren werden opgesomd die ook op de lijst va met uitsterven bedreigde soorten moesten. Zes pas uitgekomen kuikentjes huilden te midden van verbrijzelde eierschalen in de buurt van een aantekening over Pasen. Cecilia had met kwistige hand kleuren, tierlantijntjes, zuurstokken en gestreepte klaverblaadjes over de bladzijden uitgestrooid, maar in het stukje over Dominic stond: ‘Palozzolo vandaag van het dak gesprongen vanwege dat rijke rotwijf Porter. Wie is er nou zo stom?’ (blz. 30)

Waarom heeft Cecilia zelfmoord gepleegd? En waarom doen haar zussen dat ook?

Mening over het boek

Recensie van Mathilde (ouder dan 18 jaar)
Hoe kom je aan het boek?
meegenomen bij Leeszaal West in Rotterdam
Wat vind je van het boek?
★★★★☆
Waarom heb je dit boek uitgekozen om te lezen?
Het boek heeft een mooie voorkant, Ik vond de tekst op de achterkant leuk
Welke steekwoorden passen bij het boek?
fascinerend, geheimzinnig, verrassend, zielig
Staan er illustraties in het boek? Wie heeft ze gemaakt? Wat vind je van de illustraties?
nee
Is het boek moeilijk of gemakkelijk te lezen?
Gemiddeld
Waar gaat het verhaal over?
zie hierboven
Wie is de hoofdpersoon?
de hoofdpersoon is de verteller, maar het verhaal gaat over de zusjes Lisbon
Zou je iemand uit het verhaal willen ontmoeten? Waarom? En wat zou je dan gaan doen?
nee, ik wil niemand ontmoeten
Waar speelt het verhaal zich af?
het verhaal speelt zich af in een stad in Amerika
Wat vind je leuk aan dit boek?
ik vind het leuk dat je het verhaal te weten komt via de herinneringen van de verteller
Wat vind je niet leuk aan dit boek?
ik vind het niet leuk dat de meisjes zelfmoord willen plegen
Wil je nog iets anders vertellen over het boek?
dit boek is verfilmd
Voor wie zou dit een leuk boek zijn?
voor iedereen vanaf een jaar of 16 die houdt van realistische verhalen
Wil je het boek nog een keer lezen?
Weet ik niet