Inez van Loon – Sara’s walkabout (2e recensie)

‘We gaan emigreren naar Australië.’ Die woorden zetten het leventje van Saar op zijn kop. Het is 1959. Nederland is te vol, maar volgens haar ouders is in Down Under nog alle ruimte. En dus vertrekt het gezin. Op haar nieuwe school ontmoet Saar de geheimzinnige Otis, een ‘halve’ Aboriginal. In de uitgestrekte outback ontdekt ze steeds meer over zijn verleden. Maar aan de andere kant van de wereld komt ze ook zichzelf tegen…

Boekinformatie
Schrijver: Inez van Loon
Titel: Sara's walkabout
Uitgeverij: Clavis
Jaartal: 2020
Bladzijden: 240
ISBN: 9789044838695
Genre: zonder genre
Leeftijd: 12+

Lees dit boek
De leukste plek om een boek te kopen is een (kinder)boekwinkel. Als je toch online wilt kopen doe dat dan via een link hieronder. Ik krijg dan een klein percentage van de verkoper en zo ondersteun jij mijn website. Of leen het (e-)boek bij de bibliotheek in Nederland of in België
ikvindlezenleuk knop andere recensies lezen

Luister naar het begin van dit boek...


Mijn samenvatting

‘Sar… Sar?’
‘Nee, Sáár.’
‘O, Sara!’
Saars eerste schooldag viel midden in het laatste semester.
‘Een goed idee om je hier Sara te noemen,’ glimlachte de directrice, die was meegelopen om haar aan de klas voor te stellen.
‘Sara is een nieuw-Australische.’ Klikklakkend op haar hakken verliet de directrice het lokaal.
Vanaf haar bureau op een verhoging had de lerares een plaats achterin aangewezen. ‘Waar kom je vandaan?’ vroeg ze nog voordat Saar ging zitten.
‘Uit Holland.’
Een Dutchie? meisjes met witte strikken in hun vlechten draaiden zich om en staarden haar aan alsof ze van een andere planeet kwam.
In de pauze stond ze alleen. (blz. 7)

Het is 1959 en Saar is met haar ouders en broertje verhuisd van Nederland naar Australië. Haar eerste schooldag begint niet echt goed…

Emigreren. Het magische toverwoord viel op een koude, donkere winteravond. Er zijn zo van die momenten die je later nog glashelder voor de geest staan. De zware fluwelen overgordijnen waren gesloten en de kolenkachel snorde. Onder het schijnsel van de perkamenten schemerlamp met franje maakte Saar huiswerk aan tafel. De theepot stond onder een gebloemde theemuts op het Perzische tafelkleed. Haar moeder was bezig met een handwerkje en haar vader las een boek in zijn luie rookstoel naast de kachel. Haar broertje stond bij de radio om naar een hoorspel te luisteren.
Zodra Simon de radio uitzette, sloeg papa met een harde klap zijn boek dicht. Alsof dat het startsein was. Hij kuchte en schraapte zijn keel.
‘Jullie moeder en ik hebben iets mee te delen…’
Mama ging naast hem op de stoelleuning zitten. Het zag eruit als een heel officieel plaatje.
Verbaasd keken Simon en Saar van hun vader naar hun moeder.
‘Vertel het dan,’ viel Saar al ongeduldig uit. Koortsachtig dacht ze na. Wat kon er zo belangrijk zijn?
‘Wij…’ Papa keek mama aan. ‘Wij hebben gisteravond de knoop doorgehakt en besloten om… met ons gezin naar Australië te emigreren.’ (blz. 15)

Van schrik laat Saar haar theekopje vallen. Verhuizen? Helemaal naar de andere kant van de wereld? Dat wil ze helemaal niet. Dan kan ze haar vriendinnen niet meer zien. Saar hoopt dat het misschien niet echt doorgaat. Totdat er op een dag post komt…

Plechtig opende hij de envelop die avond en kondigde aan dat het nu officieel was. Op 2 juli zouden ze op een passagiersschip vol emigranten vanuit Rotterdam naar Fremantle in Australië vertrekken.
Langzamerhand raakte de flat leeg. Meubels en een aantal andere zaken werden verkocht of weggegeven. Saar kon niet naar de andere kant van de wereld meeslepen. Hoe moeilijk het ook was, ze moest wel een selectie van de spulletjes in haar kamer maken. Veel eindigde dan ook in de vuilnisbak. Dagboeken, foto’s en dat soort dingen werden ingepakt. Uiteindelijk stonden er twee grote groene verhuiskisten op de gang, die met dezelfde boot zouden meegaan. (blz. 27)

En dan is het zover. Saar en haar familie vertrekt naar Australië. Al snel heeft Saar een vriendinnetje, Femke, waarmee ze samen de dagen doorbrengt.

Bij het vertrek op de kade leek het schip op een kolossaal drijvend hotel dat wel tien verdiepingen telde. Samen met Femke ging Saar op ontdekkingstocht. Twee dagen later kende ze de weg op haar duimpje.
Op een schip met ruim 1400 passagiers was het niet zo moeilijk om je ouders te ontlopen. De maaltijden werden op verschillende tijdstippen in meerdere eetzalen geserveerd. Benedendeks waren gescheiden slaapruimtes voor vrouwen en mannen. Papa sliep met Simon op de mannenslaapzaal. Saar en Femke deelden een stapelbed op de slaapzaal van hun moeders. In dezelfde ruimte bivakkeerden nog zeker vijftig andere vrouwen en kinderen. Het stond er stampvol bedden, kooitjes voor de kleintjes en bagage. Dag en nacht gekwebbel en het gestamp van de scheepsmotor. ‘s Nachts deed Saar geen oog dicht. Er viel ook altijd wel wat te kibbelen met zoveel vrouwen. Een kind was ziek, of een baby huilde uren achter elkaar. In warmere streken vluchtten Saar en Femke het dek op en sliepen ze op ligstoelen onder de sterrenhemel. (blz. 31)

Weken later komen ze eindelijk in Australië aan. Ze moeten zich eerst melden bij de emigratiedienst. Daarna moeten ze naar een emigratiekamp. Ze reizen eerst een hele dag met de trein en daarna gaat het verder met een bus. Uiteindelijk komen ze bij een oud legerkamp aan. De volgende dag wordt Saars vader ingedeeld voor een houthakkerskamp. Hij pakt zijn spullen en vertrekt met andere mannen naar het houthakkerskamp. Saars moeder gaat werken als schoonmaker. Saar moet op haar broertje Simon letten.

Saar moest een oogje op Simon houden en ervoor zorgen dat ze op tijd voor de poort klaarstonden. Daar kwam elke ochtend een schoolbus de kinderen van het kamp ophalen. Het waren kinderen van alle nationaliteiten: Engelse, Belgische, Tsjechische, Duitse, Griekse en Italiaanse… Ze zaten allemaal in hetzelfde schuitje en trokken veel met elkaar op. De ‘aussies’ op school deden geen enkele poging om vrienden te worden. In hun ogen was het kamp slechts een doorgangshuis. Al die nieuw-Australische kinderen bleven tijdelijk. Na een paar weken stroomden ze alweer door naar meer permanente kampen, overal verspreid door het land. (blz. 40)

Gelukkig raakt Saar bevriend met Francesca. Helaas verhuist zij met haar familie naar een houthakkerskamp. Op school blijft ze ene buitenstaander. Ze ziet dat er nog iemand is die genegeerd wordt door de rest van de klas. Ze besluit tijdens de pauze op de jongen, Otis, af te stappen. Hij schrikt en durft niet met haar te praten. ‘s Middags ziet ze hem in de winkel in het dorp werken. Saar is nieuwsgierig. Waarom durft Otis niet met haar te praten? Waarom wordt hij buitengesloten op school? Zal Saar snel vrienden krijgen?

Mening over het boek

Recensie van Mathilde (ouder dan 18 jaar)
Hoe kom je aan het boek?
als recensieboek gekregen van uitgeverij Clavis
Wat vind je van het boek?
★★★★☆
Waarom heb je dit boek uitgekozen om te lezen?
Het boek heeft een mooie voorkant, Ik vond de tekst op de achterkant leuk, Ik heb al andere boeken van deze schrijver gelezen
Welke steekwoorden passen bij het boek?
avontuurlijk, ontroerend, realistisch, romantisch, verrassend
Staan er illustraties in het boek? Wie heeft ze gemaakt? Wat vind je van de illustraties?
nee
Is het boek moeilijk of gemakkelijk te lezen?
Gemiddeld
Waar gaat het verhaal over?
zie hierboven
Wie is de hoofdpersoon?
De hoofdpersoon is Saar
Zou je iemand uit het verhaal willen ontmoeten? Waarom? En wat zou je dan gaan doen?
ik zou Saar willen ontmoeten, en Otis
Waar speelt het verhaal zich af?
het verhaal speelt zich af in een landelijk deel van Australië
Wat vind je leuk aan dit boek?
ik vind het leuk dat het verhaal zich afspeelt in Australië, want daar heb ik een tijdje gewoond. Ik vind het leuk dat je zo wat meer te weten komt over de Nederlanders die na de Tweede Wereldoorlog naar Australië verhuisden én over hoe er in Australië omgegaan werd met Aboriginals
Wat vind je niet leuk aan dit boek?
ik vind het niet leuk dat Saar heimwee heeft en ik vind het niet leuk zoals de Aboriginals behandeld werden
Wil je nog iets anders vertellen over het boek?
nee
Voor wie zou dit een leuk boek zijn?
Voor iedereen vanaf 12 jaar die houdt van verhalen die zich in het verleden afspelen
Wil je het boek nog een keer lezen?
Ik wil het boek misschien nog een keer lezen, Ik wil andere boeken van deze schrijver lezen

Tip

Op zoek naar meer informatie over de schrijver, illustrator en/of vertaler? Zoek via Google of hij/zij een eigen website heeft. Je kunt ook kijken op de website van de uitgeverij of op de websites van Jeugdbibliotheek, Jeugdliteratuur, Leesfeest

Geef een reactie