Alan MacDonald – Oscar en de grote hondvoering (1e recensie)

In dit grappige avontuur van Sam en Oscar wil Sams vader het hele gezin betrekken bij zijn nieuwe plan: een eethuis aan het strand met een wel heel bijzonder menu. Maar terwijl zijn vader de nodige voorbereidingen treft, heeft Sam heel andere dingen aan zijn hoofd. Van de ene op de andere dag verdwijnen er honden op geheimzinnige wijze... Lukt het Sam en Oscar om de geniepige ontvoerders te ontmaskeren en de honden veilig thuis te brengen?

Boekinformatie
Schrijver: Alan MacDonald
Titel: Oscar en de grote hondvoering
Serie: Oscar #2
Uitgeverij: Billy Bones
Jaartal: 2021
Bladzijden: 168
Illustrator: Sarah Horne
Vertaler: Koen Boelens
ISBN: 9789463850704
Genre: dierenverhaal, humor
Leeftijd: 8+
knop meer info over boek

Luister naar het begin van dit boek...

Of klik hier en ga naar het Youtube-kanaal van Ikvindlezenleuk

Mijn samenvatting

Het was zaterdagochtend en in huize Daalder verspreidde zich vanuit de keuken een heerlijke geur. Sam was zich aan het aankleden in zijn kamer. Beneden stond zijn vader worstjes te bakken. Zijn moeder zat aan de keukentafel en Oscar zat op de grond, want de meeste honden vinden stoelen maar niks. Van worstjes hield hij daarentegen als geen ander, daarom zwiepte zijn staart wild tegen de vloer terwijl hij ongeduldig zat te wachten tot ze gaar waren. Pappa deed vier sneetjes brood in de Bliksemsnelle Hercules-broodrooster (een van zijn vele uitvindingen) en keerde de worstjes nog eens om.
‘Is het je weleens opgevallen dat je nergens in de buurt een goeie kop koffie kunt krijgen?’ vroeg hij.
‘Hmm?’ vroeg mamma.
‘Of thee, of warme chocolademelk…’ ging pappa verder. ‘Dat kun je allemaal nergens kopen, tenzij je helemaal het dorp in loopt.’
‘Ze hebben een drankenautomaat bij de garage,’ zei mamma.
Pappa snoof. ‘Heb je die koffie weleens geproefd? Die zou ik nog niet aan een hond geven!’
Oscar keek op en fronste. Hij snuffelde en zijn staart hield even op met zwiepen. De Bliksemsnelle Hercules-broodrooster deed er wel erg lang over. Nog merkwaardiger was de geur die ervandaan kwam – die deed namelijk denken aan verbrande toast. Oscar blafte om de aandacht te krijgen. (blz. 7)

Pappa en mamma luisteren niet naar het geblaf van Oscar. Gelukkig komt Sam de keuken inlopen en die luistert wel naar Oscar. Oscar wijst met zijn poot naar de broodrooster. En dan ziet de hele familie de rook die ervan afkomt. Op dat moment gaat het brandalarm af…, en ontploft de broodrooster. Pappa praat verder over koffie en hij vertelt dat hij een eethuis heeft gekocht, aan de kust. Dan kan hij zomers koffie en eten verkopen en in de winter kan hij daar werken aan zijn uitvindingen.

Sam stond buiten met Oscar te wachten op pappa. Pappa kon niet wachten tot hij ze het eethuis kon laten zien. Mamma zei dat ze die ochtend te veel te doen had en een andere keer zou gaan kijken.
‘Wat vind jij ervan?’ vroeg Sam.
Oscar nam de tijd en krabde zich eens goed. ‘Ik heb het nut van een restaurant nooit ingezien,’ zei hij.
Nu zou je misschien verwachten dat Sam zich zou verslikken of steil achterover zou slaan van verbijstering, maar inmiddels was hij eraan gewend geraakt dat Oscar kon praten.
Het was hun geheim. Oscar zei dat de boel maar ingewikkeld zou worden als Sams ouders erachter kwamen en dat er vooral heel veel gedoe van zou komen. Sam had het zelfs niet aan zijn beste vriend Louie verteld, hoewel het niet altijd makkelijk was geweest om het voor zich te houden. Oscar zei dat ze het best konden doen alsof hij een gewone, toevallig heel slimme hond was.
‘Mensen gaan naar een restaurant om te eten en te drinken,’ legde Sam uit.
‘Dat kan thuis ook,’ bracht Oscar ertegen in.
‘Dat weet ik, maar soms vinden mensen het leuk om buiten de deur eten,’ zei Sam. ‘Het is een soort traktatie.’
‘Zoals een koekje, bedoel je?’ vroeg Oscar.
‘Zo’n beetje. Je zult het wel begrijpen als we er aankomen,’ zei Sam. (blz. 19)

Het is niet heel ver lopen naar de kust en als ze aankomen bij het eethuis ziet het er vervallen uit. De buitenkant moet geverfd worden, de ramen zijn kapot en het dak is ingezakt. Dat gaat veel tijd kosten denkt Sam. Maar zijn vader staat vol trots te kijken. Hij heeft er zin in en gaat gelijk aan de slag. Sam en Oscar wandelen weer naar huis.

Toen Sam en Oscar langs de Strandweg terugliepen, reed er een grote zwarte bestelwagen voorbij. In een flits zag Sam twee donkere figuren in bruine overalls voorin zitten. Eerst dacht hij dat het politieagenten waren, maar toen las hij wat er op de zijkant van het busje stond:
K9 hondenbestrijding
Voor al uw hondenkwesties
(Bel B. Lafferts op 9247531)

Door het raampje aan de achterkant zag Sam een verdrietig ogende bastaard moedeloos naar buiten staren. Wat meneer Zevenaar had gezegd was dus waar: de gemeenteraad was echt van plan om alle zwerfhonden van de straat te halen, en het werk was al begonnen. Oscar begon te rennen.
‘Kom mee, we moeten snel zijn,’ zei hij.
Tien minuten later kwamen ze aan bij een doodlopend steegje. Sam was hier al eens eerder geweest met Oscar en het was er in de tussentijd niet op vooruitgegaan. Het was er nog steeds vies, het stonk en het afval lag metershoog opgestapeld. Oscar legde zijn kop in zijn nek en blafte. Ze wachtten even, maar op een plastic zak in de wind na bewoog er niets. ‘Misschien zijn ze vertrokken,’ zei Sam.
Oscar liep verder het steegje in en blafte nog eens. Even later viel er een kartonnen doos van een berg afval. Langzaam kwamen twee honden tevoorschijn uit de hoop. Het was een vreemd stel. De ene was een oude boxer en de andere een kleine jack russell. (blz. 33)

Deze twee honden zijn vrienden van Oscar en ze hebben een veilige plek om te slapen. Mitzi, de jack russell, is zwanger. Sam en Oscar besluiten de honden mee naar huis te nemen. Het plan is om ze stiekem naar binnen te smokkelen, maar Sams moeder ziet het. Ze wil geen extra honden in huis. Dan gaan ze stiekem naar het eethuis. Hier kunnen ze slapen en zich verstoppen voor de mensen van de gemeente die zwerfhonden vangen. Zal dit een veilige plek voor de honden zijn? Wordt het eethuis een succes?

Mening over het boek

Recensie van Mathilde (ouder dan 18 jaar)
Hoe kom je aan het boek?
recensieboek gekregen van uitgeverij Billy Bones
Wat vind je van het boek?
★★★★☆
Waarom heb je dit boek uitgekozen om te lezen?
Het boek heeft een mooie voorkant, Ik vond de tekst op de achterkant leuk
Welke steekwoorden passen bij het boek?
geheimzinnig, grappig, realistisch, verrassend, vrolijk, zielig
Staan er illustraties in het boek? Wie heeft ze gemaakt? Wat vind je van de illustraties?
de zwart-wit illustraties zijn van Sarah Horne en ze laten stukjes uit het verhaal zien

illustratie uit Alan MacDonald - Oscar en de grote hondvoering

Is het boek moeilijk of gemakkelijk te lezen?
Gemakkelijk
Waar gaat het verhaal over?
zie hierboven
Wie is de hoofdpersoon?
Sam is de hoofdpersoon
Zou je iemand uit het verhaal willen ontmoeten? Waarom? En wat zou je dan gaan doen?
ik wil Sam en Oscar ontmoeten en wat drinken op het terras van het café van Sams ouders
Waar speelt het verhaal zich af?
in de stad waar Sam woont
Wat vind je leuk aan dit boek?
ik vind het leuk dat Oscar de hond kan praten. Ik wil ook wel een pratnende hond
Wat vind je niet leuk aan dit boek?
ik vind het niet leuk dat er honden ontvoerd worden
Wil je nog iets anders vertellen over het boek?
dit is het tweede deel van een serie over Oscar
Voor wie zou dit een leuk boek zijn?
voor kinderen vanaf 8 jaar die houden van grappige en soms spannende dierenverhalen
Wil je het boek nog een keer lezen?
Ik wil het volgende boek uit deze serie lezen