Nadine Swagerman – Maar ik ben jou niet (2e recensie)

De zestienjarige Jamie is sinds kort uit huis geplaatst en moet nog erg wennen aan haar nieuwe thuissituatie. Haar moeder kon niet meer voor haar zorgen en nu woont Jamie bij Karin en Derek en hun dochter Mira. Hoewel ze het goed kan vinden met Mira, voelt Jamie zich nog niet echt thuis bij de familie Mulder. Het lukt haar maar niet om haar verleden los te laten. Ze hoort ook steeds een raar geluid, terwijl de anderen niets lijken te horen. Soms ziet ze een gestalte rond het huis dwalen. Als de man op een dag het huis binnendringt, weet ze zeker dat ze in gevaar is...

Boekinformatie
Schrijver: Nadine Swagerman
Titel: Maar ik ben jou niet
Uitgeverij: Kluitman
Jaartal: 2020
Bladzijden: 96
ISBN: 9789020609615
Genre: zonder genre
Leeftijd: 12+
knop meer info over boek

Mening over het boek

Recensie van Katrien (ouder dan 18 jaar)
Hoe kom je aan het boek?
Geleend bij de bibliotheek
Wat vind je van het boek?
★★★★☆
Waarom heb je dit boek uitgekozen om te lezen?
Ik heb het boek niet zelf uitgekozen
Welke steekwoorden passen bij het boek?
eng, geheimzinnig, mooi, realistisch
Staan er illustraties in het boek? Wie heeft ze gemaakt? Wat vind je van de illustraties?
er staan geen illustraties in het boek, tenzij je het fast-forward teken en het “ga terug” tekentje meetelt.
Is het boek moeilijk of gemakkelijk te lezen?
Gemiddeld
Waar gaat het verhaal over?
Jamie, 16 jaar is uit huis geplaatst. Ze komt terecht bij de familie Mulder, waar ze het, na een korte aarzeling, goed kan vinden met Mira, de dochter van Karin en Derk. Mira stelt Jamie aan haar vrienden voor als “mijn semi-zusje”. “Maar ik ben jou niet”, gaat dus over Jamie, en over Mira.
Wie is de hoofdpersoon?
Jamie, die al snel de “nickname” James krijgt. Het is uit met haar vriendin Nena, en dat is moeilijk, voor Jamie. Nena zegt dat het komt omdat Jamie niemand toelaat tot haar gevoelens.
Zou je iemand uit het verhaal willen ontmoeten? Waarom? En wat zou je dan gaan doen?
Hoewel dit boek slechts 99 bladzijden telt, vertelt Nadine Swagerman haar verhaal zo dat je als lezer niet het gevoel hebt dat je iets mist, en is dit een zeer volledig verhaal. Het is levensecht, en de personages (Jamie, Mira, Derek, Karin, Oma van Mira, waarmee deze laatste verplicht sinds haar kindertijd, mee moet gaan zwemmen op zaterdag, maar dat is eigenlijk nog wel fijn, ook als Jamie meegaat. Hoewel zij daar een beetje bang voor is: om bepaalde redenen toont ze zich niet graag naakt) en Iggy (Iphigénie). In flashbacks komen ook de moeder en zus van Jamie voor. Dit alles om te zeggen dat “iemand ontmoeten in dit verhaal?” niet aan de orde is: dat doet het boek wel in mijn plaats. Het heeft een zeer levendige verteltoon, en je ruikt de chloor van het zwembad, en je ziet hoe cool Mira’s oma is, zonder dat ze daarom een “hippe bejaarde is”.
Waar speelt het verhaal zich af?
Het verhaal speelt zich ergens op het platteland in Nederland, in de Fido (“Wie is Fido?” vraag ik als we weer richting huis lopen. “Wat.” “Wie is Fido?” “Nee, wàt”) : Het zwembad, en in het ziekenhuis.
Wat vind je leuk aan dit boek?
Het erg leuke aan dit boek is dat de achterflap de boel volgens mij een beetje bedondert. Dat is tegelijk een beetje jammer, want mocht ik afgaan op de achterflap, zou ik dit boek niet hebben opgepakt, en dacht ik dat ik de zoveelste klaagzang van een meisje dat uit huis was geplaatst met veel ellende voor de kiezen zou krijgen. Dat is nu absoluut niet het geval geweest. Hoewel Jamie een serieus rugzakje meezeult als ze bij de familie Mulder aankomt. Als zestienjarige heeft ze om “de stroom gedachten” uit te kunnen schakelen, vaker geblowd dan haar lief is, maar is ze sterk genoeg om in gedachten: “doe het niet!” te schreeuwen als Mira haar een jointje aanbied, om daarna toch een paar trekjes te doen. Ik merk een heel sterk personage op, dat je zo in je eigen straat kunt tegenkomen, en waarmee het nog zou klikken ook.
Wat vind je niet leuk aan dit boek?
Net dat blowen en roken, (En dat je ouders dan maar niets vinden, en dus ga je met Banjo, je hond, ‘s avonds na het eten, een rondje lopen zodat jij kunt roken, en komt Jamie tot rust als je met haar meegaat), maakt dat ik “Maar ik ben jou niet” iets minder kan smaken. Maar dat is puur iets van mij. Ik kan Jamie in haar geval zelfs enigszins begrijpen. Maar ze heeft ook een schrift waarin ze soms schrijft, en soms leest ze even een boek. Jammer dat daar verder bijna niets mee gedaan werd, hoewel het schrift later in het boek nog goed van pas zal komen… In cursieve delen kom je meer te weten over de ernstige thuissituatie waaruit Jamie weg moest, en waarom dat zo is.
Wil je nog iets anders vertellen over het boek?
“Maar ik ben jou niet” wordt des te sterker, omdat Swagerman er in amper 99 bladzijden in slaagt om een goed verhaal te vertellen dat soms erg beklijvend is en blijft hangen. Dat er hoop is voor Jamie, en dat ze die hulp aanvaardt, maakt het boek en het personage Jamie alleen maar sterker. Geen van de personages in dit boek is ook maar enigszins oppervlakkig, en dat maakt dat ik dit boek erg graag twee keer achter elkaar gelezen heb.
Voor wie zou dit een leuk boek zijn?
Mensen die de boeken van Mel Wallis de Vries leuk vinden, maar graag nét iets meer over het karakter en de omgeving van een personage willen weten, zullen van dit boek genieten. Of mensen die liever dunne boeken lezen. De hoofdstukken in dit boek zijn kort, het cursieve deel in een tekst brengt je terug naar het leven van Jamie vroeger, en pijltjes vooruit of achteruit laten je soms zien waar het verhaal naartoe gaat. Dat maakt dat dit boek erg vlot leest, maar zeker voldoende om het lijf heeft.
Wil je het boek nog een keer lezen?
Ik wil andere boeken van deze schrijver lezen